“– რა უნდა საწყალ გროსმანს საავადმყოფოში? ვინ არის საწყალი გროსმანი?
დირექტორმა გაკვირვებით შეხედა.
– გროსმანი. მომთვინიერებელი, ლომებთან მუშაობს.
– მერე რა მოუვიდა? ბრმა ნაწლავის შეტევა?
– არა. ლომმა უკბინა... ყველაზე საყვარელმა ლომმა მოხუცმა ავგუსტუსმა... რა თქმა უნდა, ყველაფერი შემთხვევით მოხდა. ავგუსტუსის ადგილას რომ სხვა ყოფილიყო, ვთქვათ ნერონი, ან კალიგულა, საწყალ გროსმანს ალბათ სულ მოაკვნეტდა თავს. ავგუსტუსი თავდაჭერილი და დარბაისელი ლომია. მისი წონასწორობიდან გამოყვანა არც ისე ადვილია.
– მაგრად უკბინა? ახლახან დავრეკე საავადმყოფოში. საწყალი გროსმანი ჯერ კიდევ უგრძნობლადაა, მაგრამ ექიმები იმედს იძლევიან.
– როგორ მოუვიდა ავგუსტუსს ასეთი რამე?
- როგორ მოუვიდა? თქვენ ის იკითხეთ, თავი როგორ შეიკავა, რომ საწყალი გროსმანი ორ დამოუკიდებელ გროსმანად არ აქცია. წარმოიდგინეთ, რამხელა პრობლემის წინაშე აღმოვჩნდებოდით? სად ვიშოვიდით ახალ მომთვინიერებელს? და გინდაც გვეშოვა, თქვენ გგონიათ გროსმანის ლომები ახლო მიეკარებოდნენ უცხო კაცს? ვითარება ჯერ კიდევ გაურკვეველია, მაგრამ ექიმები რომ იმედს იძლევიან, ეს ხომ რაღაცას ნიშნავს? ასე არაა.
– რას ერჩოდა ავგუსტუსი საწყალ გროსმანს?
- არაფერს არ ერჩოდა. ყველაზე მეტად თვითონ განიცდის.
– აბა რაღად უკბინა?
- შემთხვევით-მეთქი, აკი გითხარით.”