“زمان باهاش نامهربانی کرده بود، او را از بچه‌هایش محروم کرده بود، مجبورش کرده بود شاهد کشتار تاک‌هایش باشد، شاهد کشتار باغش، کشتار هر آنچه که داشت و به خاطرش ایستادگی کرده بود. با آن خزندگان مخوفی که می‌خزیدند لای جنگلی از علف‌های هرز، خانه را رها کرده بودند آن‌جا، تنها و پیر، تا در اندوه خودش از پا بیفتد. حالا احتمالاً همه بهش می‌گفتند خانه جن‌زده، فحشی هم نثار قلب مجروحش می‌کردند. کلبه پیر بیچاره...”