“گوش کن ، شما به مراتب از من فهمیده تری ، در قیاس با شما من دختر نادانی بیش نیستم اما به عقیده من ما از همین حالا هم مرده ایم . چون مرده این کوریم یا اگر میخواهید اینطوری بگویم چون کوریم مرده ایم .
من که هنوز میبینم
خوش به حالت ، خوش به حال شوهرت ، خوش به حال من و دیگران . اما نمیدانی این بینایی تا کی دوام می آورد ، اگر کور بشوی با دیگران فرقی نمیکنی . سرنوشت همسایه پایینی در انتظار همه ماست
امروز امروز است . کار فردا را به فردا بگذاریم . من امروز مسئولم . فردا که کور شدم دیگر نیستم .
منظورت از مسئولیت چیست ؟
مسئولیت بینا بودن در میان کوران
شما که نمیتوانی عصاکش همه کورهای دنیا بشوی و شکمشان را سیر کنی
باید بتوانم
اما نمیتوانی
هر چه از دستم بر آید میکنم”