“ការដាក់ខ្លួន ៖ មានអ្នកប្រាជ្ញគួរឲ្យគោរពជាច្រើនតែងទទួលស្គាល់ថា"ចំណេះវិជ្ជដែលយើងចេះ គឺបានដោយការរៀនសូត្រពីអ្នកដទៃទាំងអស់" និងមានអ្នកប្រាជ្ញគួរឲ្យគោរពម្នាក់ទៀត គឺសូក្រាត ពេលមានគេសួរថា តើគាត់ចេះអ្វីខ្លះ? គាត់ឆ្លើយថា "ខ្ញុំមិនចេះដឹងអ្វីទេ" ទន្ទឹមនឹងសូក្រាតមានមនុស្សទទួលស្គាល់ទូទាំងពិភពលោក។ ពេលនឹកដល់រឿងនេះខ្ញុំនឹកអាណោចអធ័មដល់អ្នកប្រាជ្ញ សម័យថ្មីមួយចំនួនដែលចូលចិត្តនិយាយថា"នេះជាទស្សនៈរបស់អញ" "គំនិតនេះជារបស់អញ" ធ្វើឲ្យប្រទេសយើងសម្បូរអ្នកប្រាជ្ញកៀរនឹងជើង សម្បូរអ្នកពូកែៗកៀរនឹងជើង តែអកុសល ប្រទេសបែរជាស្ថិតនៅលំដាប់ស្ទើរតែចុងពោចគេទៅហើយនៅតែមិនទាន់ភ្ញាក់ខ្លួនទៀត។ សង្ឃឹមថាយុវជនជំនាន់ក្រោយនឹងមិនគិតបែបនេះទៀតទេ គឺរៀនឲ្យច្រើន ធ្វើឲ្យបានល្ឌបំផុត លទ្ធផលពិតវានឹងប្រកាសចេញមកពីចក្រវាល ពុំមែនចេញពីមាត់ម្ចាស់ខ្លួនទេ។”