“شموئیل یکی-دو دقیقه به حرف من فکر کرد: «یکی از دانش‌آموزانی که من دیروز به او اشاره کردم، خود را موظف می‌دانست تا به من توضیح بدهد که به دنبال چه می‌گردد؛ او می‌گفت: «چرا هیچ‌کس هیجان‌زده نیست؟ توی رخت‌شوی‌خانه می‌شنوم که مردم درباره آخر دنیا صحبت می‌کنند، ولی بیشتر از وقتی که دو پودر لباس‌شویی را با هم مقایسه می‌کنند احساساتی نمی‌شوند. مردم درباره ز بین رفتن لایه اوزون حرف می‌زنند و مرگ تمام هستی. آن‌ها درباره از بین رفتن جنگل‌های بارانی، درباره آلاینده‌های مرگباری که برای هزارها و میلیون‌ها سال با ما خواهند بود، درباره ناپدید شدن روزانه ده‌ها گونه حیاتی، و درباره به انتها رسیدن خود گونه‌ها حرف می‌زنند، ولی کاملاً آرام به نظر می‌رسند.» من به این دانش‌آموز گفتم: «پس می‌خواهی در این‌باره بدانی که چرا مردم درباره انهدام دنیا هیجان‌زده نمی‌شوند؟» او برای مدتی در این‌باره فکر کرد و گفت: «نه، من می‌دانم چرا آن‌ها هیجان‌زده نیستند. هیجان‌زده نیستند چون هرچه را که به آن‌ها گفته شده باور می‌کنند.»»
گفتم: «منظورتان چیست؟»
«چه چیزی به مردم گفته شده که مانع از هیجان‌زدگی آن‌ها می‌شود و علی‌رغم این‌که می‌بینند چه خسارت‌های زیان‌بخشی بر کره زمین وارد می‌کنند، همه آن‌ها به نحوی آرامش خود را حفظ می‌کنند؟»
«نمی‌دانم.»
«یک داستان توضیحی به آن‌ها گفته شده. به آن‌ها توضیح داده شده که چگونه همه‌چیز به این‌جا رسید و برای همین است که آژیر خطر آن‌ها از کار افتاده است. این توضیح همه‌چیز را در بر می‌گیرد، از جمله: نابودی تدریجی لایه اوزون، آلودگی اقیانوس‌ها، نابودی جنگل‌های بارانی و حتی انقراض نسل انسان، و این داستان آن‌ها را راضی نگه می‌دارد. شاید صحیح‌تر این باشد که بگوییم آن‌ها را آرام می‌کند. آن‌ها در طول روز سخت کار می‌کنند و شب‌ها خودشان را با مخدرها و تلویزیون کرخ می‌کنند، و سعی می‌کنند درباره دنیایی که به فرزندان خود واگذار خواهند کرد، زیاد فکر نکنند.»”