“«هر داستانی که معنی دنیا، مقصود خدایان و سرنوشت بشر را توضیح می‌دهد، الزاماً یک اسطوره است.»
«ممکن است این‌طور باشد، ولی من درباره چنین چیزی اطلاع ندارم. تا جایی که من می‌دانم، در فرهنگ ما هیچ چیزی وجود ندارد که بشود آن را اسطوره نامید، مگر این‌که شما درباره اساطیر یونانی یا اساطیر وایکینگ‌ها و از این قبیل صحبت کنید.»
«من دارم درباره اسطوره‌ای زنده صحبت می‌کنم. نه آن چیزی که در کتاب‌ها نوشته شده، اسطوره‌ای که در مغز همه مردم فرهنگ شما نقش بسته است و هر روزه در همه دنیا در حال اجرا است؛ حتی همین حالا که ما درباره‌اش صحبت می‌کنیم.»
«اما تا جایی که من می‌دانم، چنین چیزی در فرهنگ ما نیست.»
پیشانی قیرگون شموئیل با نگاهی تمسخرآمیز پر از چین‌وچروک شد: «دلیلش این است که دیدگاه شما در مورد اسطوره، یک سری افسانه‌های تخیلی است. یونانیان باستان از این زاویه به اسطوره‌های‌شان نگاه نمی‌کردند. مطمئناً شما باید این را درک کنید. اگر شما به مردی یونانی در زمان هومر مراجعه کرده و از او سؤال کنید که این قصه‌های تخیلی که او درباره خدایان و پهلوانان گذشته به فرزندان خود می‌گوید چیست، او متوجه نمی‌شود که شما درباره چه چیزی صحبت می‌کنید، و همان چیزی را خواهد گفت که شما می‌گویید: «تا جایی که من می‌دانم، چنین چیزی در فرهنگ ما نیست.» یک وایکینگ هم همین را خواهد گفت.»”