“این بار نوبت شموئیل بود که با پوزخندی جوابم را بدهد: «البته هر کسی در فرهنگ شما این را می‌داند. با به وجود آمدن انسان، خلقت به نقطه اوج خود رسید. بشر نقطه اوج تمام داستان خلقت جهان است. [...] هنگامی که بشر بالاخره به وجود آمد، خلقت به پایان رسید، چرا که به هدف خود رسیده بود. دیگر چیزی برای خلق کردن وجود نداشت.»
- به نظر می‌آید که این همان فرضیه ناگفته است.
- قدر مسلم این که همیشه ناگفته نیست. مذاهب فرهنگ شما در این‌باره خاموش نیستند. انسان اشرف مخلوقات است. موجودی‌ست که همه‌چیز برای او به وجود آمده: این دنیا، این منظومه شمسی، این کهکشان و خود جهان. [...] هر کسی در فرهنگ شما می‌داند که دنیا برای چتر دریایی یا ماهی سالمون یا سوسمار یا گوریل به وجود نیامده، بلکه برای بشر خلق شده است.
- این درست است.
شمئیل با نگاهی تمسخرآمیز به من خیره شد: «و این افسانه نیست؟»
- خب... حقایق، حقایق‌اند.
- مسلماً حقایق، حقایق‌اند، حتی هنگامی که در افسانه جای دارند. اما تکلیف بقیه چیست؟ آیا تمام فرآیند خلقت در این سیاره کوچک در سه میلیون سال پیش با پیدایش بشریت به اتمام رسید؟
- نه.
- آیا حتی مراحل خلق سیارات با به وجود آمدن بشر در سه میلیون سال پیش به پایان رسید؟ آیا تکامل با آمدن انسان به طور ناگهانی متوقف شد؟
- نه. معلوم است که نه.
- [...] شما می‌دانید که در واقع، هیچ‌کدام از این چیزها اتفاق نیفتاده است. حقیقت کاملاً خلاف این است. جهان مانند قبل به وجود خود ادامه داد، و سیاره ما هم به همین گونه بود.”