“- او می‌گوید ما می‌توانیم تولیدغذا را زیاد کنیم بدون این‌که به ازدیاد جمعیت بیانجامد.
- آخرش چی؟ چرا باید غذای بیشتری تولید کرد؟
- برای سیر کردن میلیون‌ها گرسنه.
- و همان‌طور که شما به آن‌ها غذا می‌دهید آیا از آن‌ها قول می‌گیرید که تولید مثل نکنند؟
- خب... نه. این جزو برنامه نیست.
- بنابراین وقتی شما میلیون‌ها گرسنه را سیر می‌کنید، چه اتفاقی می‌افتد؟
- آن‌ها دوباره تولید مثل می‌کنند و جمعیت ما افزایش می‌یابد.
- بدون شک، این تجربه‌ای است با نتیجه قابل‌پیش‌بینی که طی ده‌هزار سال در فرهنگ شما رخ داده است. افزایش تولید، برای سیر کردن جمعیتی در حال رشد، به افزایش جمعیت بیشتری می‌انجامد. روشن است که به این بازده برسد و پیش‌بینی هر چیز دیگر، میدان دادن به یک خیال‌پردازی زیستی و ریاضی است.
کمی بیشتر فکر کردم و گفتم: «اگر هم حقیقت داشته باشد... ننه‌فرهنگ می‌گوید که اگر کار به آن‌جا رسید، مشکل با کنترل تولید مثل حل می‌شود.»
- [...] به این می‌ماند که یک آدم الکلی قسم بخورد که مشروب خوردن را قبل از این‌که زندگی‌اش نابود شود کنار بگذارد. کنترل جمعیت جهانی همیشه چیزی است که قرار است در آینده اتفاق بیفتد. این چیزی بود که قرار بود در سال ۱۹۶۰ میلادی، که جمعیت دنیا سه میلیارد نفر بود، اتفاق بیفتد. حالا شما پنج میلیارد نفر هستید و هنوز هم قرار است در آینده اتفاق بیفتد.
- درست است. به هر حال می‌تواند اتفاق بیفتد.
- واقعا که می‌تواند اتفاق بیفتد، ولی نه تا زمانی که شما به این داستان خاص ادامه می‌دهید. تا زمانی که به این داستان ادامه می‌دهید، جواب قحطی را با افزایش تولید محصولات غذایی جواب خواهید داد. آیا شما تبلیغاتی را دیده‌اید که گروه‌هایی برای انسان‌های گرسنه دنیا غذا می‌فرستند؟
- بله.
- آیا هرگز تبلیغاتی در مورد فرستادن وسایل پیش‌گیری از تولید مثل دیده‌اید؟
- نه.
- هرگز. ننه‌فرهنگ در این مورد دوپهلو حرف می‌زند. وقتی به او می‌گویید: «انفجار جمعیت»، جواب می‌دهد: «کنترل جهانی جمعیت»؛ اما وقتی که به او می‌گویید: «قحطی»، جواب می‌دهد: «افزایش تولیدات غذایی». اما حقیقت این است که افزایش تولیدات غذایی یک واقعه همیشگی است و کنترل جهانی جمعیت موضوعی‌ست که هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتد.”