“தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், அசோகர் ஆட்சிசெய்த சமூகம் அடிப்படையில் ஆணாதிக்கச் சமூகமாக இருந்தது என்பது மட்டும் மிகத் தெளிவாக இருக்கிறது என்று சொல்லலாம். அசோகரது எழுத்துக்களில் பெண்கள் ஏறக்குறைய புலப்படாதவர்களாக இருப்பதை இது விளக்கவும் செய்கிறது. பெண்கள் இவரது எழுத்துக்களில் மனைவி, தாய் என்று இரண்டு பிரதானப் பாத்திரங்களை மட்டுமே கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனாலும், திருமணம் செய்துகொள்ளாத சுதந்திரமான பெண்கள், ஆணாதிக்கக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு வெளியே சுயசார்புள்ள குழுமங்களாகத் தங்களைத் தாங்களே ஒழுங்கமைத்துக்கொண்டது என்பது — பிக்குனிகள் இதைத்தான் பிரதிநிதித்துவம் செய்கிறார்கள் — அக்காலத்தில் பெண்களின் மற்றொரு பக்கத்தை, அவர்களுடைய பாத்திரத்தை, விழைவுகளைத் திறந்துகாட்டுவதாக இருக்கிறது. அக்காலத்தில், வேறு எந்தச் சமூகத்திலும் இதற்கு இணையான பெண்-மைய நிலைப்பாட்டை நம்மால் பார்க்க முடியாது.

மேலும் ஒரு மௌனம் காணப்படுகிறது. ஆனால், அது புதிராகவும் இருக்கிறது. தர்மத்தை அசோகர் கருத்தாக்கம் செய்வது என்பது ஒரு மனிதரைச் சுற்றி — இது பெரும்பாலும் ஆணாக இருக்கிறது — காணப்படும் உறவுமுறைகளின் அடிப்படையில் கட்டப்பட்டதாக இருக்கிறது. அசோகர் மூன்று வகையான உறவுமுறைகளை முன்வைக்கிறார் என்றாலும் அதில் மிக முக்கியமான ஒன்றை அவர் தவிர்க்கிறார்: மனைவி. மனைவி என்பவர் அவரது எழுத்துகளுக்குள் நுழையவில்லை. கணவன் - மனைவி உறவை எப்படி முறையாக வளர்த்துக்கொள்வது என்று அசோகர் வரையறுக்கவில்லை. இது, அசோகர் விட்டுச்சென்றிருக்கும் மற்றொரு புதிராக இருக்கிறது.”