“நாம் அறிந்தமட்டும் இந்தியக் கலையின் முதல் புரவலராக' அசோகர் இருக்கிறார் என்று பிரடெரிக் ஆஷர் குறிப்பிடுவதுபோல், அசோகர்தான் கற்களைக் கொண்டு முதன்முதலில் கட்டியெழுப்பியவராக இருக்கிறார். ஆனால் வேறு வழிகளிலும், இந்தியாவில் மட்டுமல்லாமல், அசோகர் தனித்துவமானவராக இருக்கிறார்.

ஓர் ஆட்சியாளராகவும் எழுத்தாளராகவும் அவரது செயல்பாடுகளிலும், ஒரு கட்டுநராக அவரது ஆக்கங்களிலும், இந்தியாவில் மட்டுமல்லாமல் உலகம் முழுவதும் இருந்த பண்டைய அரசர்களில் அசோகர் அபூர்வமான ஒருவராக இருக்கிறார். அவரது செயல்பாடுகளெல்லாம், அதிலும் குறிப்பாக ஓர் எழுத்தாளராக, கட்டுநராக அவரது செயல்பாடுகளில் அவர் தன் பெருமைகளையும் வெற்றிகளையும் தம்பட்டம் அடித்துக்கொள்ளவில்லை. நேர்த்தியான தூண்களும் கண்கவரும் அதன் தலைகளும் ஆச்சரியத்தையும் வியப்பையும் உருவாக்கியிருக்க வேண்டும். ஆனாலும், அசோகர் இந்தக் கலை அதிசயங்களுக்கு, தான் அளித்த ஆதரவு குறித்து எங்கும் பெருமைகொள்ளவில்லை. மாறாக, தர்மம் குறித்த செய்திகளை அவற்றில் பொறித்துவிட்டு, அப்படியே கடந்துபோகிறார். தான் செய்ய முயன்றிருப்பது குறித்துக் கோரும்போது, பாறை அரசாணை X-இல் அசோகர் இதை அடிக்கோடிட்டுக்காட்டுகிறார்:

'கடவுள்களின் அன்புக்குரியவன், அரசன் பியதஸி, பேரும் புகழும் பெரிய நன்மைகள் எதையும் கொடுக்கும் என்று நினைக்கவில்லை — இவ்விஷயத்தைத் தவிர: கடவுள்களின் அன்புக்குரியவன், அரசன் பியதஸி, எப்படியான பேரும் புகழும் வேண்டினாலும், அது இப்போதும் எக்காலத்துக்கும் மக்கள் தர்மத்துக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடக்க வேண்டும், தர்மம் குறித்து நான் போதிப்பதைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். இக்காரணத்துக்காகத்தான் கடவுளின் அன்புக்குரியவன், அரசன் பியதஸி, பேரும் புகழும் வேண்டுகிறான்.”