“அரியணை ஏறி பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்ததைப் பொ.ஆ.மு. 256-இன் வசந்த காலத்தில் அசோகர் கொண்டாடுகிறார். இதற்கு அடுத்த வருடம், அதாவது அவர் அரியணை ஏறிய பதிமூன்றாவது வருடம், அவரது வாழ்க்கையிலும் அவரது பேரரசிலும், ஏன் இந்திய வரலாற்றிலும் பெரும் மாற்றத்தை உருவாக்கிய ஆண்டாகிறது. இந்த வருடத்தில்தான், வெளிப்படையாக பெளத்த போதனைகளைச் சுழலச்சாகக் கொண்டிருந்த அசோகர், அதிலிருந்து நகர்ந்து ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சமயங்களைப் — இவற்றை அவர் பாஸந்தா என்றழைத்தார் — பொறுத்தமட்டில் சமயரீதியான அடையாளத்துக்கும் அவற்றுக்கு இடையேயான மோதல்களுக்கும் அப்பால் நடுநிலையாக இருப்பது என்ற நிலைப்பாட்டை நோக்கி நகர்கிறார். இதுவே தர்மத்தின் தார்மிகத் தத்துவமாகிறது. மிக முக்கியமான பதிமூன்றாம் ஆண்டில், அவரது வழக்கமான உற்சாகத்தோடும் பற்றார்வத்தோடும் அவரது பரந்த நிலப்பரப்புக்குள்ளும் அதற்கு அப்பாலும் தர்மத்தைப் போதிப்பது என்பதற்குள் நுழைகிறார். பாறை அரசாணை IV-இல், ஓர் அரசனுடைய கடமைகள் குறித்துச் சொல்லும்போது இவ்வாறு முன்வைக்கிறார்: 'இதுவே மிக முக்கியக் காரியமாகிறது — தர்மம் குறித்து அறிவுரை வழங்குவது.”