“کانر با خنده فریاد زد: ((طبیعا مهربان من؟ تو کارهای مرا به مهربانی تعبیر می کردی؟ عزیزم تو چقدر ساده ای! هیچ مردی جانش را به خطر نمی اندازد، مگر این که انگیزه های دیگری داشته باشد. تو فکر می کنی یک مرد از چی ساخته شده... از سنگ؟ هر موقع که تو نزدیکم می آمدی، دلم می خواست در آغوشت بگیرم و ببوسمت، مثل حالا!)).”