“...برای مثال، ببینید این فایده‌باورانِ انگلیسیِ خسته‌ناپذیر و سمج را که با چه بدبختی و حالت احترام‌انگیزی، پا در جای پای بنتام، این سو و آن سو می‌روند (یک استعاره‌ی هومری این معنا را ساده‌تر بیان می‌کند) همان‌گونه که خود پا در جای پای هلوسیوس محترم می‌نهاد (این هلوسیوس، این «سناتور آسان‌گیر» به قول گالیانی هرگز آدم خطرناکی نبود). در آثارشان نه یک ایده‌ی تازه یافت می‌شود نه بیانی ظریف‌تر از یک ایده‌ی کهنه یا آب و تاب دادن آن، نه یک شرح تاریخی واقعی از آنچه پیش از این اندیشیده‌اند: بر روی هم، نوشته‌هائی ناگوار، اگر که ندانیم که آنرا چگونه با کمی بدجنسی چاشنی بزنیم. زیرا در وجود این اخلاق‌نویسان (که اگر قرار باشد آثارشان را بخوانیم با تأمل باید خواند) آن رذیلت قدیمی انگلیسی رخنه کرده است که نامش [حرف زدن به] زبان زرگری است و عبارت است از ریاکاری اخلاقی، که خود را در زیر ظاهر علمی تازه پنهان کرده است؛ اما در باطن از درگیری با یک عذاب وجدان خالی نیست، و طبیعی‌ست اگر که قومی که روزگاری پاک‌دین/Puritanist بوده است از برخورد علمی با اخلاق دچار عذاب شود. (مگر نه آن است که کسی که پیرامون اخلاق بحث می‌کند، یعنی کسی که در مقام متفکر اخلاق را چیزی بحث‌انگیز و تأمل‌پذیر می‌داند، و خلاصه آن‌را مسأله‌ای می‌شمارد، درست در مقابل پاک‌دین قرار دارد که اخلاق را موضوعی بی‌چون‌وچرا می‌شمارد؟ مگر بحث در پیرامون اخلاق - کاری غیر اخلاقی نیست؟)”