“رامبراند بر این نظر بود که راهنمای هنرمند فقط باید طبیعت باشد و نه هیچ قاعده و ضابطه ای دیگر، منظور رامبراند از این گفتار همان بود که پیش از وی کاراوادجو و لاستمن نیز بیان داشته بودند: پرهیز از پیکرهای زیبای آرمانی که مطلوب سنت سبک ایتالیا بود، پرهیز از نقاشی هایی که از ایده های تناسب کامل و ترسیم درست فضایل عالی نشأت گیرد. هنرمند باید به دنیای واقعی پیرامون خویش و مردمی که در کوچه و بازار بر گرد خویش می بیند بنگرد و مدل های تابلوهای خویش را از بین مردم ساده و خامدست و معمولی برگزیند نه صرفا به قصد آن که توصیف واقعگرایانه ی صحیحی را ارائه دهد بلکه بدان منظور که به هنر نقاشی جنبه ای دموکرات وار و‌ مردمی ببخشد و حالت نجیب زادگی و اشرافیت تصنعی را از فضای تابلوها بزداید، به آثار نقاشی خاصیت تاثیرگذاری دراماتیکی بدهد، و با این عمل، از درک دنیای پیرامون خویش و آنچه واقعا در آن می گذرد لذتی واقعی ببرد.”