“،هيچ چيز از آنِ انسان نيست هرگز،نه قدرتش،نه ضعفش،و نه دلش حتي...و آن دم كه دست...و آن دم كه دست...!اَه،لعنتي،و آن دم كه دست به آغوش مي گشايد...سايه اش ساية صليبي ستو آن دم كه مي پندارد خوشبختي اش را،در آغوش فشرده است.آن را له مي كند...زندگي او طلاقي عجيب و دردناك است...هيچ عشقي را.. هيچ عشقي را سرانجامِ خوش نيست”