“آقای ویلسن من از شما می پرسم که اگر بومی ها شما را زندانی کنند، از زن و فرزندانتان جدایتان سازند و اگر وادارتان کنند که تا آخر عمر گندم آسیاب کنید، آیا اعتقاد خواهید داشت که باقی ماندن در چنین حالتی وظیفه ی شماست و باید به درخواست تقدیر تسلیم باشید؟؛ نه! من یقین دارم در آن حال شما نخستین اسبی را که در دسترس ببینید به عنوان فرستاده ی تقدیر برای نجات از چنان وضعی سوار می شوید و فرار می کنید. آیا جز این است؟”