“Η λησμονιά μας συντροφεύει τόσο παράξενα στη διάρκεια της ζωής μας. Κάποτε ο καιρός μας τη στερεί, αρνούμενος στη μνήμη μας τη σχόλη. Κολλημένοι μες στην οδύνη μας προχωρούμε κατάφορτοι, σαν ακινητοποιημένοι στον χρόνο. Άλλοτε πάλι, κι ενώ θα θέλαμε τόσο πολύ να διατηρήσουμε εντός μας μια εικόνα, ένα άρωμα, μια κουβέντα, η λησμονιά μας τα υφαρπάζει ανεπαισθήτως. Υπάρχουν θησαυροί που χάνονται έτσι δια παντός κι έχουμε άδικο να ισχυριζόμαστε τόσο συχνά "ποτέ δε θα ξεχάσω". Ποιος το γνωρίζει αυτό;”