“Թուրքը, մանչս, իմ սիրասուն մանչս, վայրկյան մը խաղդ ձգե և մտիկ ըրե հայրիկիդ, գիտե՞ս, որ թուրքը հայեն փոխառած է հերկ, գութան, թուփ, գոմ, նախիր և փեթակ բառերը... Նաև շեն բառը... Նաև՝ առաստաղ բառը... Շեն ու առաստաղ... Իսկ հայը զոհ գնաց այն միակ բառին, որ ինքը փոխառած էր թուրքերեն՝ յաթաղանին...”