“«نمی دانم... شاید بمیرم یا...اگر نمیرم یقین دارم که پیر خواهم شد؛ ناگهان پیر خواهم شد!»
اما قیس به صدق تمام در جواب چنین گفته بود. از آن که برای او هیچ لذتی گواراتر از آن نبوده بود هرگز که بتواند عین و باطنِ یگانۀ خود را در لحظه، بگنجاند در کلمات و بیان دارد. آخر این اتفاق عجیبی ست در نظر قیس که انسان در کلمات بگنجد؛ و اذعان داشت که در آن لحظۀ خاص در کلمات گنجیده و توانسته است خود را بیان کند،و...چنین شد.”