“وداع


بدرود دوستان
دوستانِ جان بدرود
بدرود....
شما را در جانم
درونم
و در افکارم به همراه دارم.
بدرود دوستان
دوستانِ جان بدرود
بدرود....
مثل پرنده‌های درون عکس‌ها
کنار ساحل جمع نشوید
و برایم دستمال تکان ندهید.
نه؛ لازم نیست.
من خودم را در چشم دوستانم
راست‌قامت و استوار می‌بینم.
ای دوستان
ای رفقای دوران سختی‌ها
ای هم‌فکرانم
ای دوستان، اییی ....
ساده می‌گویم؛ الوداع.
زین پس ؛شب‌ها، تاریکی‌ها، در خانه‌ام را خواهند زد
و (گذر) سال‌ها بر پنجره‌ها تار خواهند تنید
و من چون مارشی حماسی فریاد خواهم کرد
ترانه‌های زندان را.
دوستانِ جان
باز دیدار خواهیم کرد
خندان در روزی آفتابی و روشن
باز همدیگر را خواهیم دید
و باز پنجه در پنجه‌ي هم خواهیم افکند.
ای دوستان
ای رفقای دوران سختی‌ها
هم‌فکرانم
ای دوستان اییی...
الوداع....

ترجمه آزاد و با احتمال خطا”