“اما من به شــما می گـویم که
این دو [شـادی و اندوه] از یکـدیگـر جــدا نیسـتند
این دو با هـم می آینـد ، و هـر گاه که شـما با یکی از آن ها بر ســرِ سـفـره می نشـینیـد ، به یاد داشـته باشـید
که آن دیگری در بسـترِ شـما
...خـفـتـه اسـت”