“نیایش در طریقت طی کردن فاصله‌ی بقا تا فناست، با یاد او که میان دل و زبان است، به صورت راز و نیاز، و به نجوا. منظور این است که در نیایش محو صفات صورت می‌گیرد. شرح شطحیات مناجات را چنین تعریف می‌کند: «مناجات محادثه‌ی اسرار است نزد صفای اذکار با لطیف غفّار به نعت افتقار.»”