“Եվ որովհետև չկա ոչինչ ավելի վեհ, ավելի թանկ, քան կյանքն է, ուստի և «կյանքի գնով» ձեռք բերվածը դառնում է նաև բարձրագույն արտահայտությունը բարոյականության: Զոհաբերված կյանքը դառնում է ամենազոր հավատ՝ ապառաժներ փշրող: Անընբռնելի, անբացատրելի մի վիճակ, երբ այս կամ այն գաղափարի, նվիրումի, հավատամքի կամ սխրանքի իսկական արժեքավորողը դառնում է ինքը՝ կյանքը, նույն այն կյանքը, որն սկիզբն ու սնուցողը լինելով հանդերձ այդ գաղափարի, նվիրումի, հավատի՝ սրբագործվում է իրենով, նետելով իր իսկ ստեղծած հավերժության գիրկը:”