“Լոնդոնի մի թանգարանում մի կոլաժ կար` վառված գրքերով. վերնագրի տակ երկար-բարակ նկարագրություն էր, որտեղ մոտավորապես ասվում էր՝ յուրաքանչյուր մարդ գիրք է, ու ամեն մեռնող մարդ, որին չես հասցրել ճանաչել, չկարդացած գիրք է: Ափսոսացի, որովհետև չգիտեմ՝ ինչպես են խնամում մարդկանց, կապերը, ծանոթությունները. մեկ-երկու հարազատ ընկեր ունեմ, մի քանի մտերիմ, մի խումբ գրչակիցներ, արվեստասերների ու -գետների կոկիկ, ոչ մեծ բանակ և ծանոթների հսկա զանգված, որոնց մեծ մասի անունները չեմ հիշում: Գիրք չկարդացող մարդկանց հետ ֆիզիկապես չեմ կարողանում շփվել: Չկարդացած հայացքի դատարկության մեջ հենվելու տեղ չեմ գտնում:”