“Քիչ անց սայլը ժայռերի տակով ոլորվում է դեպի լեռները, իսկ քաղաքը դեռ չի արթնացել։ Պայթելու պատրաստ մի մեծ լռությամբ և հանդիսավոր սպասումով էր լցված լեռնաստանը, երբ արևը զրնգում է լեռներին և փշրվում աշխարհի վրա։ Արթնանում է լեռնաստանը․ Խենթ ուրախությամբ շառաչում է գետը, համբույրով զարթնում է հովը, ժպտում են ծաղիկները, թռչունները՝ երգում։ Ուռիները փեշերը վեր քշտելով, արագ մտնամ են ջուրը և սկսում լվացվել՝ մեծ լուսատուին պատշաճորեն դիմավորելու համար։ Տիեզերքի վարչապետի երևալուն պես պատվո պահակի նման անշարժանում են բարդիները։ Բոստաններում փայիփլում են բահերը և խրվում հողի կուրծքը ՝արև ներարկելու։”