“*spoiler*
ის გიჟმაჟი და გავლენიანი რაიკომის მდივანი საეტაპო ქალია მის ბიოგრაფიაში, ბევრი საქმე გააკეთებინა და როცა მობეზრდა, ადგა და ყველაზე საშინელი რამ მიახალა: თქვენი პარტიის, კომუნიზმის და რაღაც-რაღაცეების არა მჯერა მეო! ჯობდა, ეთქვა, სხვა ქალი მყავსო – არც ეგ იქნებოდა ტყუილი. მაგრამ ედემმა ათიანში გაარტყა. ქალს თითქოს მეხი დაეცა. ერთ დღეში დაბერდა. ედემი გაუშვა, რადგან ურწმუნოსთან და ერეტიკოსთან ვეღარ იცხოვრებდა. არის რაღაცეები, რაც სიყვარულზე, ვნებაზე მაღლა დგას... გაუშვა, მაგრამ მანამდე ჰქონდათ უკანასკნელი რანდევუ შამპანურით და ხიზილალით, ვნებით და სევდით... ედემიც ძალიან ეცადა, რომ კარგად დამახსოვრებოდა გულგატეხილ საყვარელს, ოდნავ ეცოდებოდა კიდეც. სიბერეშეპარულ ქალსაც ებრალებოდა საკუთარი თავი. ედემისთანა ქარაშოტს ვეღარსად იშოვიდა, ჰოდა, უაღრესი სიახლოვის წამს ვნებისაგან გათანგულმა რკინის პარტიულმა მუშაკმა ის წასჩურჩულა ედემს, რაც ყველაზე მეტად აწუხებდა: Хоть в Ленина ты веришь? ლენინის მაინც არ გჯერაო?! გაიგე, შენ?! – და ედემი იცინის, და როცა იცინის, მაშინ კიდევ უფრო ეტყობა ასაკი, მოხუცივით იცინის, თვალზე მომდგარ ცრემლს იწმენდს და არც ეს ამბავი და არც მისი მთელი უსირცხვილო თავგადასავალი არაფრით ებმის ედემის ლამაზ იერს, შავ პერანგს, რომელსაც ცოლის სიკვიდლის შემდეგ მხოლოდ მდინარეში ჩასასვლელად იხდის და იმავე პერანგზე დაბნეულ ცოლის ფაშფაშა და სათნო პორტრეტს.”