“Κ' ίντα δεν κάνει ο Έρωτας σε μια καρδιά π' ορίζει!
Σαν τη νικήσει, ουδέ καλό, ουδέ πρεπό γνωρίζει.
Κ' ίντα δεν κάνει ο πίβουλος, όντε το νίκος έχει,
και πού τα βρίσκει τα πολλά, τα τόσα που κατέχει!
Με πόσες στράτες μάς γελά, με πόσες μάς πειράζει,
πώς μας-ε δείχνει δροσερόν εκείνον οπού βράζει!
Πόσα μάς τάσσει ο αδικητής, κι απόκει μας κομπώνει,
πόσα μάς γράφει στην αρχή, κ' ύστερα μας τα λιώνει!
Και ποιός μπορεί ν' αντισταθεί, την ώρα οπού θελήσει
ν' αρματωθεί με πονηριές, να μας-ε πολεμήσει;
Έτσι νικά τα γηρατειά, ωσά νικά τη νιότη.
Χαρά στον όποιος του χωστεί, και φύγει από την πρώτη!
Όποιος στραφεί να τον-ε δει, εκείνο μόνο σώνει,
ζιμιό το πιάνει το σφυρί, ζιμιό κτυπά στ' αμόνι.
Μα οπού του φύγει ως τον-ε δει, και φίλο δεν τον έχει,
μ' όλον οπού βαστά φτερά, σφαίνει όσο κι αν κατέχει.
Μα λίγοι είναι οπού φεύγουσι, λίγοι είναι οπού γλιτώνουν,
λίγοι είναι οπού τον-ε νικούν, όντε τον-ε μαλώνουν.
Το νίκος έχει στην αρχή, στο τέλος, κ' εις τη μέση·
κιανένα δεν εμάλωσε, να μην τον-ε κερδέσει.”