“... ես այլևս չէի նայում որմնանեցուկներին կանգնած վիթխարի քարաշեն կառույցին. դիտում էի դրա դողացող արտացոլքը ծովածոցի ջրին։ Այդ ցնցող վեհությունից ջախջախված՝ պատսպարվել էի վանքում, որը արևն էր նկարել ավազին։ Գերադասում էի պատկերը իր բնորդից, ստվերը՝ քարից։”