Dominique Fortier > Quotes

“Emily écrit sur le monde qu'elle habite, tout en sachant qu'il serait plus beau si personne ne l'habitait.”
― Dominique Fortier, Les villes de papier

“All she needs is to lay down a few sentences, sometimes just a few words, on paper to feel soothed, for a moment delivered from this nameless, pointless urgency that consumes her. Even saved. What is the catastrophe from which she tries to rip these lines? Oblivion, death, the inferno of the world? She couldn't say.”
― Dominique Fortier, Les villes de papier

“En écrivant, elle s'efface. Elle disparaît derrière le brin d'herbe que, sans elle, on n'aurait jamais vu. Elle n'écrit pas pour s'exprimer, quelle horreur, ce mot lui rappelle celui d'expectorer, dans les deux cas le résultat ne peut être qu'un phlegme gluant, plein de glaires ; elle n'écrit pas pour se distinguer. Elle écrit pour témoigner : ici a vécu une fleur, trois jours de juillet de l'an 18**, tuée par une ondée un matin. Chaque poème est un minuscule tombeau élevé à la mémoire de l'invisible.”
― Dominique Fortier, Les villes de papier

“Quant à moi, je suis allé au bout de la Terre, j’ai basculé dans ce vide où il n’y a ni monstres marins ni poulpes géants ni sirènes ni même Dieu ; je n’ai trouvé que la nuit dans cet abîme, et c’est sans doute, de toutes les découvertes, la plus terrible.”
― Dominique Fortier, Du bon usage des étoiles

“Պարսպին հենված՝ տեսնում են ներքևում վանականներին։ Այս հին քարերի մեջ ապրեպլով՝ նրանք նմանվել են դրանց, մեծ մասի ձեռքերը չոր են, աչքերը՝ սառը, մաշկն էլ գորշ է։ Դարերի ընթացքում վանքը ապաստան է տվել մայրցամաքի ամենակարևոր գրադարաններից մեկին և ձեռագրատանը, որտեղ թարգմանում էին հունարենից և արաբերենից, բայց այսօր այն ընդամենը իր ստվերն է։ Հենց Ռոբերն է եկել այդ տխուր եզրակացության։ Կորել է գիտելիքը, սերը աշխատանքի ու գրքի հանդեպ. գուցե հակառա՞կ կարգով՝ նախ դադարեցին սիրել գիրքը, հետո աշխատանքը այլևս ոչ ոքի չէր հետաքրքրում, և գիտելիքն անհետացավ։ Արտագրողները հապճեպորեն հանձնում էին անշնորք կատարված աշխատանքը, ասես տրտում պարտականություն էին կատարում։
Եվ գրքերը դադարեցին գանձ լինելուց։”
― Dominique Fortier, The Island of Books

“... գիրքը ինքը ապացույց է, որ մաթեմատիկան, իմաստասիրությունը, նույիսկ հավատքը,- սա ասելիս՝ նա խաչակնքվեց, ինչը հաճախ չէր անում, և դա նույիսկ ինձ ապշեցրեց,- բավական չեն մարդուն։
Նա իրավացի էր, բայց եթե անգամ կյանքս կախված լիներ դրանից, ես չէի կռահի, թե ինչ է պակասում ցուցակից, որտեղ նշված էին օգտակարը, ճշմարիտը և աստվածայինը։ Բայց այդ պահին Ռոբերը շշնջաց.
- Մեզ բնավ բավարար չէ սովորել, իմանալ, հավատալ։ Մենք պետք է նաև հորինենք։”
― Dominique Fortier, Ծովից վտանգվածը

“Les livres sont des fantômes. Les lettres ne valent guère mieux, qui se construisent à même l'absence de ceux qu'on aime. Même les plus belles, les plus tendres, les plus émouvantes ne cessent de chuchoter : je ne suis pas là.”
― Dominique Fortier, Les ombres blanches

“Peut-être simplement, comme la plupart des gens qui, en vieillissant, se raffermissent dans leurs habitudes et deviennent de plus en plus eux-mêmes, cède-t-elle à son penchant naturel, la solitude, et à son corollaire, le silence.”
― Dominique Fortier, Les villes de papier

“Թեև ծովափսե վաճառող շատ խանութներ կան և հաճախ՝ ավելի հեռու տեղերում, ուխտավորները պետք է իրենք հավաքեն խեցիները. ծովափսեն ուխտավորի ճամփորդության խորհրդանշանն է և ապացույցը։ Տեղ հասնելուց հետո լքելով Սան Միշելը՝ նա տանում է իր հետ. ձևավոր կտրված կրաքարի մի կտոր՝ յոդի հոտով փոքրիկ տաճար, որտեղ լսվում է ծովի խշշոցը։”
― Dominique Fortier, Ծովից վտանգվածը

“Ոմանք ծնվել են տաճար շինելու կամ Աստծուն փառաբանելու համար, մյուսները կամուրջներ են կառուցում, որպեսզի անցնեն գետերի վրայով, կամ գրքեր են գրում, որպեսզի այնտեղ գրանցեն դարերի գիտելիքը։ Այդ ամենը հավանաբար ճիշտ է։ Իսկ ես ուզում էի գեղեցկությունը կպցնել փայտե նկարատախտակին՝ թիթեռին գնդասեղով գործվածքին գամելու նման, և չէի գիտակցում, որ դրա համար նախ պետք է այն սպանել։”
― Dominique Fortier

“- Գրափետուրը թրջելուց և ծայրը մագաղաթին դնելուց հետո է երևում թանաքում պարունակվող կարմիրը, զմրուխտագույնը կամ կամպույտը, որոնք անտեսանելի են իրենց խավարում. ասես Արարիչը սկզբնական գիշերից դուրս է բերում լույսը,- բացատրեց Ռոբերը։
Ես չկարողացա զսպել ժպիտս՝ լսելով այդ արտահայտությունը։ Իրոք պետք է վանական լինել, որպեսզի Աստված գտնել թանաքամանում։”
― Dominique Fortier, Ծովից վտանգվածը

“Le savoir s'est peut-être perdu, l'amour du travail, celui des livres – peut-être à rebours : d'abord on avait cessé d'aimer les livres, puis le travail n'avait plus vraiment intéressé personne, et le savoir avait disparu.”
― Dominique Fortier, Au péril de la mer

“Mon temps autrefois m'appartenait entièrement, et aux livres. Aujourd'hui, chaque minute consacrée à lire ou à écrire est une minute que je ne passe pas avec ma fille; l'écriture s'accompagne désormais d'une hâte et d'une culpabilité détestables. C'est du temps que je lui dérobe, que je ne retrouverai pas, que j'aurais dû lui consacrer et que je n'aurai jamais passé avec elle. Depuis sa naissance, je me prends à penser au futur antérieur et au conditionnel passé, des temps compliqués qui sont le signe qu'on considère les choses sous un point de vue autre que celui depuis lequel on parle normalement : demain vu au passé, hier comme une possibilité.
Elle dort. Je devrais profiter de ce moment pour écrire, je n'arrive qu'à m'abîmer dans le bruit des vagues. Je voudrais m'étendre sur le sable, rester là jusqu'à la nuit, me laisser emporter par la marée.”
― Dominique Fortier

“Բավականաչափ լուսավոր էր՝ նշմարելու համար սենյակի և քնածների ուրվագծերը, բայց աշխարհը գունազրկվել էր։ Գիշերը գոյություն ունեն լոկ սևը, սպիտակը և մոխրագույնի գունաթափ երանգները։ Պետք է որ վաղուց իմանայի, սակայն թվաց, թե առաջին անգամ եմ դա գիտակցում։ Աչքերը ինչո՞ւ են հանկարծ կորցնում գույները տարբերելու ունակությունը։ Թե՞ գույները իրենք են անհետանում, որպեսզի վերադառնան լոկ այգաբացին։ Ես միայն գիտեմ, որ չկա ավելի սև գիշեր, քան սուգն է։”
― Dominique Fortier

“Parfois (...) on s'évertue à vouloir réparer les choses quand il faut simplement trouver un moyen de les casser mieux.”
― Dominique Fortier, Les ombres blanches

“Ռոբերը դանդաղեցրեց քայլերը և նույպես նայեց ժայռին, որը դառնում էր եկեղեցի, որպեսզի բարձրանա երկինք։”
― Dominique Fortier, Ծովից վտանգվածը

“Combien de personnes faut-il pour faire un livre? Combien d'êtres chacune de ces personnes contient-elle à son tour, combien de fantômes? Et si c'étaient les fantômes qui écrivaient? Quand aujourd'hui je dis "je", qu'est-ce qui parle?”
― Dominique Fortier, Les ombres blanches

“... ես այլևս չէի նայում որմնանեցուկներին կանգնած վիթխարի քարաշեն կառույցին. դիտում էի դրա դողացող արտացոլքը ծովածոցի ջրին։ Այդ ցնցող վեհությունից ջախջախված՝ պատսպարվել էի վանքում, որը արևն էր նկարել ավազին։ Գերադասում էի պատկերը իր բնորդից, ստվերը՝ քարից։”
― Dominique Fortier, Ծովից վտանգվածը

“Plus que des maisons de pierre et de bois, nous habitons d'abord des cabanes de mots, tremblantes et pleines de jours. On dit "je t'aime" pour se réchauffer; on dit "orange", et l'on sent ses doigts; on dit "il pleut" pour le plaisir de rester à l'intérieur, pelotonné près de la lumière du mot "livre". ("Livre", qui vient de "liber" : la partie vivante de l'écorce d'un arbre, mais aussi "liberté".)”
― Dominique Fortier, The Island of Books

“Il n'y a pas d'abord une abstraction que le langage viendrait à rendre visible ou intelligible; c'est le langage même qui pense.”
― Dominique Fortier, Quand viendra l'aube

“Quant à moi, me voilà encore plus convaincu que le moindre de nos gestes, fût-il le mieux attentionné du monde, est susceptible de se solder par une catastrophe.”
― Dominique Fortier, Du bon usage des étoiles