“Περπατώ ολομόναχη στην πλαγιά των λύκων.
Αν ακούσω το κλάμα τους, θα κρυφτώ στις φτερούγες εκείνου του μικρού πουλιού που τραγουδάει, γιατί ονειρεύεται ένα κόκκνο τσαμπί σταφύλι.
Αν συναντήσω έναν χείμαρρο, θα γίνω φεγγάρι και θα μπερδευτώ στα κλωνάρια εκείνης της λεύκας, που ψιθυρίζει τα μυστικά της στα περαστικά σύννεφα.
Αν συναντήσω τη λύπη, θα της ζωγραφίσω ένα χρωματιστό καραβάκι.
Αν συναντήσω ένα θαλασσοπούλι, θα κρεμάσω στο πόδι του ένα ραβασάκι να το πάει σε εκείνον που αγαπώ.
Αν συναντήσω το θάνατο, θα χαζέψω τη χαίτη του αλόγου του, ώσπου να με σηκώσει στη αγκαλιά του. [... ]
Αν συναντήσω το Θεό, θα του χαρίσω δύο ερωτευμένα χρυσομάμουνα.”