“ჩემმა თანამგზავრმა მოწიწებით წარმადგინა:
- ბატონი უოტსონი, ინგლისიდან! ეს კი, - მომიბრუნდა მე,- აქაური მეცხვარეა, სანდრო [ყაზბეგი]... ჩემი ძველი ნაცნობი.
- რამ გადმოგაგდოთ ჩვენს მხარეში? - ეს კაცი საუცხოოდ ფლობდა ჩვენს ენას...
- ეეე, - გამიკვირდა მე, - საჭიროებამ...
- ნუ გიკვირთ, ჩვენში ყოველი მეცხვარე ლაპარაკობს თქვენს ენაზე, - მერე კი ოფიცერს შეხედა თვალების ბრიალით, - ამას
რა უნდა აქ?
- დაწყნარდი, სანდრო, ჩემი ხათრით, - ფრანგულად მიეფერა ჩემი თანამგზავრი, - ჩაიზე დავპატიჟე.
- რუსის დაპატიჟება როგორ შეიძლება? მასპინძლად გაგიხდება.”