Helena K. > Helena's Quotes

“Most misunderstandings in the world could be avoided if people would simply take the time to ask, "What else could this mean?”
― Shannon L. Alder

“the best classroom in the world is at the feet of an elderly person.”
― Andy Rooney

“Her shadow kept her company along the corridor to her bedroom, preceding her like a welcoming innkeeper.”
― Winston Graham, Warleggan

“It is such a mysterious place, the land of tears.”
― Antoine de Saint-Exupéry, The Little Prince

“All is not gold that glitters, pleasure seems sweet, but proves a glass of bitters.”
― Oliver Goldsmith, She Stoops to Conquer

“Nobody cared for her until the time she touched everyone like a breeze, but the day she turned into a storm and swept everything on her way out, the world stood still. She was a nightmare none had ever across.”
― Akshay Vasu

“The world is like a Mask dancing. If you want to see it well, you do not stand in one place.”
― Chinua Achebe

“I drank to drown my sorrows, but the damned things learned how to swim.”
― Frida Kahlo

“If I stayed here, something inside me would be lost forever—something I couldn't afford to lose. It was like a vague dream, a burning, unfulfilled desire. The kind of dream people have only when they're seventeen.”
― Haruki Murakami, South of the Border, West of the Sun

“If she knew how beautiful love is, she would already put it in a box, seal, and preserve it.
So she could smell it whenever she wants.”
― Kusumastuti, Denting Lara

“She was his only escape, And she was his only prison.”
― Akshay Vasu

“I go to the ocean to say goodbye.”
― Charlotte Eriksson

“Ο χορός είναι ένας χώρος δίχως νόμους που ελέγχεται όμως από το βλέμμα του καθενός πάνω σ’ όλους. Η ακαμψία, το σφίξιμο είναι ένα έγκλημα για το μάτι, σφάλμα ασυγχώρητο σε μια τέχνη αφιερωμένη στη θέα και στη φαινομενικότητα.”
― BRUCKNER PASCAL

“...Έτσι, μ' αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες;' Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ'την αρχή.
Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες", σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό". Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας...Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα 'ρθει ποτέ...
Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για εμάς ... Όμως το αφήσαμε για αύριο ... Για να πάμε που;
Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ' τη ζωή μας, χαιρόμαστε.
Ξέρεις γιατί;
Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας..”
― Χρόνης Μίσσιος, Χαμογέλα, ρε... Τι σου ζητάνε;

“Αγγίζω το στόμα σου, με το δάχτυλό μου αγγίζω το περίγραμμα του στόματός σου, το σχεδιάζω σαν να το δημιουργεί το χέρι μου, σαν το στόμα σου να μισανοίγει για πρώτη φορά και αρκεί να κλείσω τα μάτια μου για να το σβήσω και να ξαναρχίσω να το φτιάχνω, και κάθε φορά κάνω να γεννιέται το στόμα που ποθώ, το στόμα που επιλέγει το χέρι μου και σχεδιάζει πάνω στο πρόσωπό σου, ένα στόμα επιλεγμένο ανάμεσα σε τόσα άλλα, επιλεγμένο με ηγεμονική ελευθερία από μένα για να το ζωγραφίσει το χέρι μου πάνω στο πρόσωπό σου και που από ένα γύρισμα της τύχης που δεν προσπαθώ να καταλάβω συμπίπτει ακριβώς με το στόμα σου που χαμογελάει κάτω από εκείνο που σχεδιάζει το χέρι μου.

Με κοιτάς, με κοιτάς από κοντά, κάθε φορά και από πιο κοντά και τότε παίζουμε τον κύκλωπα, κοιταζόμαστε όλο και από πιο κοντά και τα μάτια μεγαλώνουν, πλησιάζουν το ένα το άλλο, κολλάνε το ένα στο άλλο και οι κύκλωπες κοιτιούνται, οι ανάσες τους μπλέκουν, τα στόματα συναντιούνται και παλεύουν ανόρεχτα, δαγκώνονται χείλια με χείλια, ακουμπώντας μόλις τη γλώσσα πάνω στα δόντια, παίζουν μέσα στον περίβολό τους όπου πηγαινοέρχεται ένας βαρύς αέρας με ένα παλιό άρωμα και μια σιωπή. Τότε τα χέρια μου θέλουν να βυθιστούν στα μαλλιά σου, να χαϊδέψουν αργά τα βάθη των μαλλιών σου ενώ φιλιόμαστε σαν το στόμα μας να είναι γεμάτο λουλούδια ή ψάρια, ζωηρές κινήσεις, σκοτεινή ευωδιά. Και όταν δαγκωνόμαστε ο πόνος είναι γλυκός κι όταν πνιγόμαστε μʼ ένα σύντομο και τρομερό ταυτόχρονο ρούφηγμα της αναπνοής, αυτός ο στιγμιαίος θάνατος είναι όμορφος. Και υπάρχει ένα και μόνο σάλιο, μια και μόνη γεύση από ώριμο φρούτο κι εγώ σε νιώθω νʼ ανατριχιάζεις απάνω μου όπως η σελήνη στο νερό.”
― Julio Cortázar, Hopscotch

“Some things were better lost than found.”
― Stephen King, The Dead Zone

“The next morning dawned bright and sweet, like ribbon candy.”
― Sarah Addison Allen, Garden Spells

“I felt like an animal, and animals don’t know sin, do they?”
― Jess C. Scott, Wicked Lovely

“Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας…
Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει…
Αν στην προβλήτα μάς περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα, όλοι αυτοί που αγαπήσαμε…
Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή, για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι… Τι απερισκεψία κι αυτή! Πάντα τους ληστές τούς περνούσαμε για κατατρεγμένους.
Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε τις καταιγίδες…
Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση…
Πόσος χαμένος χρόνος, αλήθεια!
Aν… Αν…
Αν ήταν όλα… αλλιώς!
Μα τότε, πώς θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας;”
― Alkyoni Papadaki

“It was the wildness of it that got me going: the primal lust, the sheer needs of two people in heat, quickly finding ways to express their sacred hunger to each other in animal passion.”
― Fiona Thrust, Naked and Sexual

“In my dreams of this city I am always lost.”
― Margaret Atwood, Cat’s Eye

“Desire is the kind of thing that
eats you
and
leaves you starving.”
― Nayyirah Waheed

“«Ένα ποτό, ένα τσιγάρο, καμία υποχρέωση να ευχαριστήσεις οποιονδήποτε άλλον εκτός από τον εαυτό σου. Ελευθερία. Αυτή είναι η απάντησή μου. Η ελευθερία να είσαι εσύ το καλύτερο πράγμα που σου συνέβη».”
― Jennifer Donnelly, These Shallow Graves

“We were a galaxy exploding into a million pieces, creating a whole new world, as we crashed against each other on the soft surface of his mattress, a cloud in the darkness, our bodies finally falling together like rain.”
― Emme Rollins, Dear Rockstar

“With skin dressed only in moonlight, she beckons you to her secret garden.”
― John Mark Green

“Όταν είσαι ψυχικά ελεύθερος, όλα αποκτούν σημασία. Και οι λεπτομέρειες γίνονται ενδιαφέρουσες, τα τετριμμένα σπάνια. Ο χρόνος σου ξαφνικά, από κενό ή πίεση που ήταν, γίνεται ένας πυκνός κήπος εκπλήξεων. Είσαι τόσο ασφαλής μέσα στη λειτουργία "των πνευματικών νόμων" που διαισθάνεσαι, ώστε επιτέλους μπορείς να περιμένεις χωρίς άγχος. Η νεύρωση της αναμονής υποχωρεί μπρος στο αδιάλειπτο ζωντανό βίωμα, μπορεί ίσως και να αποξεχάσεις το τέρμα της αναμονής σου. Το ταξίδι να επισκιάζει την Ιθάκη, στο τέλος μπορεί και να προτιμήσεις να το παρατείνεις.”
― Maro Vamvounaki, Το τραγούδι της μάσκας

“Sometimes our balance has to be upset and our course reset in order to help us navigate to our final destination. This is my final destination and where I was meant to be.”
― Ella Dominguez, Becoming Sir

“Oh, Sir, don't you know that on the edge of fear is where trust grows?”
― Ella Dominguez, Becoming Sir

“Ο χρόνος είναι δίκαιος
και η ανατολή η απόδειξή του.”
― Αλεξάνδρα Σωτηράκογλου, Μοναχοπαίδι

“Poets are damned… but see with the eyes of angels.”
― Allen Ginsberg