Belgrade Quotes

“Well, then. Hungary borders, in the south, on the Danube and Serbia... and the Rumanian... Dalmatian... and Serbia... and the capital of Serbia.., and the Serbia of capital...”
― Frigyes Karinthy, Please Sir!

“Now I am writing this diary in English, which for me is not the language of intimacy or love, but an attempt at distance and sanity, a means of recalling normality.”
― Jasmina Tešanović, The Diary of a Political Idiot: Normal Life in Belgrade

“Siempre las mismas caras que le recuerdan la herencia del día anterior, las promesas y las obligaciones, los deseos ceñidos por el orden de las frases conocidas. Afloran las palabras que no quiere pronunciar, pero incluso sin pronunciarlas están ahí, contra su voluntad, no le permiten alejarse, desviarse a una calle lateral, explorar un pasaje umbrío, salir a una plaza desconocida, entrar en otra vida.”
― Dragan Velikić, Bonavia

“Misli su uvek nečije. Moje su tvoje. Osvrćem se oko sebe. Gde si? Grad mi je pred očima i iza leđa, pulsira, tmulo, tmasto. Ukorenjeni ritam večne pretnje, svireposti koja ne bira kada će da udari.”
― Sreten Ugričić

“Dicle yine gözümde Tunalaştı.”
― Süleyman Nazif

“I think of myself as a political idiot. Idiot, in ancient Greece, denoted a common person without access to knowledge and information--all women, by definition, and most men. I am unable to make judgments. I see no options I can identify with. Is that normal?”
― Jasmina Tešanović, The Diary of a Political Idiot: Normal Life in Belgrade

“We had watched the Sacramento Kings, my favorite NBA team, playing the Indiana Pacers. The Pacers had won but it was still fun, especially since we had tickets for the third row. I couldn't believe my eyes when I saw Vlade Divac and Predrag Stojakovic, two Serbs playing in the Kings, waving at me and saying hello. They recognized the jersey of Divac's former team from Belgrade that I had been wearing.”
― Savo Heleta, Not My Turn to Die: Memoirs of a Broken Childhood in Bosnia

“Posle vekova ropstva, četrdeset bombarovanja, ratova i čudovišnih političkih režima, podelâ koje nas i danas svrstavaju u „Nas” i „Njih”, nisam mogao da ne pomislim da nad Beogradom ne pada kiša, već samo suze, da mi ne znamo za prašinu, već samo za pepeo. Ko zna koliko puta sam poželeo da mi Beograd ne znači ništa, da mogu da pođem bilo gde, dalje od boli koju mi pričinjava što poreklo vučem odavde, a ne sa Jupitera, sa Neptuna. Ali, znao sam da bih bol pronašao bilo gde.”
― Boban Trifunović, Jaganjci

“Probdeo sam noć i sačekao da me sunce podseti da je u Beogradu podnošljivije, te i poželjnije živeti tokom noći. Lađa sa gradskog grba i dalje grabi ka dubinama ušća Save u Dunav, sa sve svojim građanima, neki skaču sa palube, neki tonu sa brodom, ali spokoj koji sati posle ponoći pružaju pomažu da se o tome misli nekom drugom prilikom, pa trećom, četvrtom i petom, dok prilika ne nestane. Mrak i muk i meandriranje sudbine svih svetova koje na krupnijem planu ništa ne menja. U tome sam uvek nalazio utehu kada bih, užljebljen u svakodnevicu, pomislio da je ma koji od mojih problema zbog nečega značajan.”
― Boban Trifunović, Jaganjci