Rus Edebiyatı Quotes

“Sosyeteymiş, toplummuş! Sen, herhalde kasten götürüyorsun beni bu sosyete ve toplumlara, orada olma isteğinden tümden kurtulmam için. Yaşam, ah güzel yaşam! Onu nerede aramalı? Aklın, kalbin ilgilerinde mi? Bütün bunların çevresinde döndüğü merkezi göster: öyle bir şey yok, derin bir şey, canlı bir şey yok. Bütün bunlar ölü, uyuyan insanlar, benden de kötü bu sosyete ve toplum üyeleri! Onları yaşamda sürükleyen şey ne? Bunlar yatmayıp her gün sinekler gibi, ileri geri uçuşuyorlar, ama ne için? Bir salona giriyorsun ve misafirlerin nasıl simetrik bir şekilde yerleştiğine, nasıl huzurlu ve derin düşüncelere dalmış bir şekilde kâğıt oynamaya oturduğuna şaşakalıyorsun. Diyecek bir şey yok, şanlı bir yaşam vazifesi! Hareket arayan bir akıl için mükemmel örnek! Bunlar ölü değil mi? Yaşamları boyunca oturup pineklemiyorlar mı? Neden ben evde yattığım ve aklımı valelerle, sineklerle bozmadığım için daha suçlu oluyormuşum?” “Yaşlı onların hepsi, bunu bin kez konuştuk,” dedi Ştoltz. “Daha yeni bir şeyin yok mu?” “Peki bizim iyi gençlerimiz, onlar ne yapıyor? Herhalde uyumuyor, Neva Bulvarı’nda geziniyor, dans ediyorlar? Her gün boş yere üst üste yığılan günler! Ama baksana, onlar gibi giyinmeyen, onların unvan ve adını taşımayanlara nasıl kibirle ve tarifsiz bir özgüvenle, küçümseyici bakışlarla bakıyorlar. Ve zavallılar kendilerinin kalabalıktan yüksekte olduğunu hayal ediyor: ‘Bizler, bizden başka kimsenin çalışmadığı yerlerde çalışırız; biz koltukların en ön sırasındayız, Knez N.’nin balosundayız, sadece bizi davet ettiler bu baloya’... Ama bir araya toplanınca da vahşiler gibi içip kavga ederler! Bunlar mı canlı, uyumayan insanlar? Hem sadece gençler de değil: yetişkinlere de bak. Bir araya geliyor, birbirlerini davet ediyorlar, ne büyük konukseverlik, ne iyilik, ne birbirlerine düşkünlük! Öğle yemeğinde, akşam yemeğinde görev gibi toplanıyorlar, neşesiz, soğuk bir halde, aşçılarıyla, salonlarıyla övünmek ve sonra da bıyık altından gülmek, birbirlerine çelme takmak için. Evvelsi gün, yemekten sonra orada bulunmayan ünlüleri karalamaya başladıkları zaman nereye bakacağımı bilemedim, masanın altına saklanmak istedim: ‘O aptal, bu rezil, diğeri hırsız, ötekisi komik’; sanki avlanıyorlar! Bunu söylerken bir de birbirlerine şöyle der gibi bakıyorlar: ‘Haydi çık sen dışarı, sıra sana da gelecek...’ Eğer bunlar öyleyse neden onlarla yan yana geliyorlar? Neden birbirlerinin elini böyle sertçe sıkıyorlar? Ne samimi bir gülüş, ne bir duygudaşlık ışıltısı! Gösterişli unvanlar, rütbeler almaya çabalıyorlar. ‘Benim şuyum var, ben bu oldum,’ diye böbürleniyorlar... Bu mu yaşamak? Ben bunu istemem. Ne öğreneceğim orada, ne alacağım?”
― Ivan Goncharov, Oblomov

“Yalnız insanlar çok okur, buna karşılık az konuşup az dinlerler. Yaşam onlar için gizemli bir olgudur, böylelerinin mistik bir yapısı vardır, olmadık yerde iblis görürler.”
― Anton Chekhov, A Doctor's Visit: Short Stories

“Bu insanlar yaşamın onları her zamanki ağırlığıyla ezmesine alışmışlardı ve herhangi bir iyileşme beklemedikleri için her türlü değişikliğin yaşamlarını yalnızca daha da zorlaştıracağını düşünüyorlardı.”
― Maksim Gorki, Ana

“Başımıza ne geliyorsa, korktuğumuz için geliyor,” dedi. “Bizi yönetenler korkumuzdan yararlanıyorlar, bu daha da çok korkutuyor bizi.”
― Maksim Gorki, Ana

“Pavel devam etti: “Anacığım, sizin inandığınız iyi yürekli, merhametli Tanrı’dan söz etmiyorum ben, papazların bizi sopa gibi korkuttuğu Tanrı’dan, bazılarının, adına insanları boyun eğmeye zorladığı Tanrı’dan söz ediyorum.”
― Maksim Gorki, Ana

“Halkı en acımasızca ve en sık aldatanlar ufak tefek, göbekli, kırmızı suratlı, vicdansız, açgözlü, kurnaz ve acımasız insanlardı.”
― Maksim Gorki, Ana

“Onun uğruna ölen insanlar olmasaydı İsa diye biri olmayacaktı.”
― Maksim Gorki, Ana

“Duyduğuma göre kitaplar getirmişsiniz, öyle mi?” diye sordu. “Evet, getirdim.” “Halkın adına... teşekkür ediyorum size. Halkımız henüz gerçekleri anlayamıyor... Dolayısıyla, anlayan biri olarak ben... onların adına teşekkür ediyorum size.”
― Maksim Gorki, Ana

“Alışkın olmadıkları yerde yengeçler de kızarır. Bizim gibi işçi değil ki adam.”
― Maksim Gorki, Ana

“İnsan iyi bir şey bekleyerek yaşıyor... Bekleyecek bir şeyi yoksa neden yaşasın?”
― Maksim Gorki, Ana

“İyi insan yalnız kalmaz. Her zaman birileri olur yanında.”
― Maksim Gorki, Ana

“İsa’nın resimlerinden, tasvirlerinden, onunla ilgili anlatılanlardan İsa’nın yoksulların dostu olduğunu, sade giyindiğini, yoksulların da onda teselli bulmak için kiliselere geldiklerini, İsa’yı ise karşılarında hışırdayan altınlar, ipekler içinde gördüklerini biliyordu. Ve ister istemez Rıbin’in söylediklerini hatırlıyordu: “Tanrı’yla aldattılar bizi.”
― Maksim Gorki, Ana

“Yaşamak hazzı arkasından ölmek zorunluluğunu getirir.”
― Maksim Gorki, Ana

“Susmak, konuşmamak anlamsız anacığım. Susmakla ne kazanmış olacağım ki? Birkaç saniye daha fazla mı can çekişeceğim? Oysa öte yandan, güzel bir insanla biraz sohbet etmek hazzından yoksun olacağım... Öbür tarafta buradaki gibi güzel insanların olduğunu sanmam...”
― Maksim Gorki, Ana

“Yeniden dirilen ruh öldürülemez.”
― Maksim Gorki, Ana

“Bu yaptığınızla yalnızca öfkesini artırıyorsunuz insanların, aptallar! Sonunda ezecek sizi bu öfke!”
― Maksim Gorki, Ana