Short Novels Quotes

“Shut your eyes,” said Miss Tanner.
“Oh no,” said Miranda, “for then I see worse things…”
― Katherine Anne Porter, Pale Horse, Pale Rider

“Bells Screamed all off key, wrangling together as they collided in midair, horns and whistles mingled shrilly with cries of human distress; sulphur-colored light ex-ploded through the black windowpane and flashed away in darkness. Miranda waking from a dreamless sleep asked without expecting an answer, “What is happening?” for there was a bustle of voices and footsteps in the corridor, and a sharpness in the air; the far clamour went on, a furious exasperated shrieking like a mob in revolt.

The light came on, and Miss Tanner said in a furry voice, “Hear that? They’re celebrating . It’s the Armistice. The war is over, my dear.” Her hands trembled. She rattled a spoon in a cup, stopped to listen, held the cup out to Miranda. From the ward for old bedridden women down the hall floated a ragged chorus of cracked voices singing, “My country, ’tis of thee…”

Sweet land… oh terrible land of this bitter world where the sound of rejoicing was a clamour of pain, where ragged tuneless old women, sitting up waiting for their evening bowl of cocoa, were singing, “Sweet land of Liberty-”

“Oh, say, can you see?” their hopeless voices were asking next, the hammer strokes of metal tongues drowning them out. “The war is over,” said Miss Tanner, her underlap held firmly, her eyes blurred. Miranda said, “Please open the window, please, I smell death in here.”
― Katherine Anne Porter, Pale Horse, Pale Rider

“Elen sila lúmenn' omentielvo". <>.”
― Ana Alonso, El sueño de Berlín

“Elen sila lúmenn' omentielvo. Una estrella brilla en la hora de nuestro encuentro.”
― Ana Alonso, El sueño de Berlín

“Pomimo wszystko zdołała sprawić, że jej szkic o postaci dziekana Swifta stawał się coraz bardziej widoczny, a trzy gwiazdki znów rozbłysły całkiem wyraźnie, choć już nie jasnym blaskiem, lecz znękaniem i krwią, jakby ten człowiek, ten wielki pan Brinsley, przez to tylko, że mówiąc (o swoim szkicu, o sobie oraz, ze śmiechem, o pewnej dziewczynie), wyrywał musze skrzydełka, osnuł jej jasne życie chmurą i na zawsze ją zdezorientował, zniszczył jej skrzydełka na grzbiecie, więc kiedy się od niej odwrócił, pomyślała o wieżach i cywilizacji z przerażeniem, a jarzmo, które wprost z niebios opadło na jej barki, zgniotło ją i poczuła się jak naga nieszczęśnica, która poszukiwała schronienia w cienistym ogrodzie, ale wygnano ją, mówiąc: nie, tu nie ma kryjówek ani motyli, w tym świecie, w tej cywilizacji, w kościołach, parlamentach i mieszkaniach. Ta cywilizacja, powiedziała Lily Everit do siebie, przyjmując od pani Bromley miły komplement na temat swojego wyglądu, zależy ode mnie, a pani Bromley powiedziała później, że Lily Everit wyglądała, "jakby na jej barkach spoczywał ciężar całego świata".”
― Virginia Woolf