Boekenroedel discussion

Niet te verward? Heb je nog zin om oud te worden? Nu het boek uit is bespreken we het graag samen. Wat gaan we nu bespreken? Ah het boek, 4 letters, b-o-e-k. Leuk! Ook 4 letters.
Hopelijk hebben jullie (met of zonder sigaretje) genoten van de winnaar van de Libris Literatuurprijs 2021, Cliënt E. Busken. Nu mag je jouw vrije en eerlijke mening geven over het boek. Hieronder alvast een paar punten/vragen waarover je het kan hebben. Moest je zelf nog dingen willen weten van je medelezers over het boek laat het dan zeker weten.

Puntjes/vragen:
- Het boek is op een speciale manier geschreven, hoe hebben jullie dit ervaren?
- Bij “voor het lezen” was er speculatie naar wat de cover betekende, hebben jullie hier nu een beter beeld van?
- Wat vond je van het verhaal zelf?
- Wat denken jullie over onze favoriete opa, Meneer Busken?
- Wat denken jullie dat er aan de hand is met Meneer Busken? Hoe denken jullie dat zijn leven er uitziet na het boek?
- Welk pad denken jullie dat hij bewandeld? Dementie, stervende, nicotine verslaving,...
- Zet dit boek je aan om nog een werk te lezen van Jeroen Brouwers, of net niet?

Ik heb het boek nu toch al een aantal dagen uit en zit nog steeds met hetzelfde gevoel. Ik weet niet goed wat ik er van moet vinden. Het verhaal ging in mijn ogen niet echt over iets en de schrijfstijl belette me om echt in het verhaal te komen.

Dit vond ik een negatieve ervaring. Ik ben sowieso al snel de draad kwijt, met dit boek was het best extreem. Je kan ook niet zomaar even teruglezen omdat je niet weet op welke pagina hij het over dit deel heeft.

Het verhaal zelf, geen idee. Het ging zoals een gesprek met iemand die dementie heeft. It doesn't make sense. Je weet niet waar hij het over heeft, en als je het weet, begint hij over iets anders.
Er zijn momenten geweest dat ik dacht dat hij deed alsof hij zo was, maar ik weet het niet zo zeker. Ik denk niet dat Busken snel dood gaat, wel dat zijn geest meer en meer troebel zal worden. Hij zal minder en minder kunnen, tot niet alleen zijn geest, maar ook de rest van zijn lichaam niet meer kan volgen.

Wat de cover betreft heb ik net zoals ik bij Busken zelf geen flauw idee waar het op slaat. Ik denk dat het wat de bedoeling is om net zoals zijn gedachtegang een cover te maken die een samenraapsel is van verschillende gedachtegangen.

Voor mij was de eerste kennismaking met het werk van Jeroen Brouwers er toch eentje in mineur. Hij schrijft zeer aangenaam, het leest vlot, maar de keuze van opbouw lag me hier niet. Hopelijk ligt "het hout" me meer.

Ik sluit me genoodzaakt aan bij de mening van Axel. na een 70-tal pagina's had ik zelfs de drive niet meer om het boek nog vast te nemen en heb het daarmee ook volledig opgegeven.
Ik begrijp dat de schrijfstijl en het 'verhaal(?)' volledig geschetst zijn naar de benarde cerebrale situatie van Busken. (Met een knipoog naar de rare cover) Dus op die manier kan het wel als 'goed' geïnterpreteerd worden, maar mij zei het echt niks.
Bij dezen is het dan ook het eerste boek dat ik niet heb uitgelezen dit jaar en ik ga waarschijnlijk ook niet snel grijpen naar een ander werk van Brouwers.

SAAI…Is het leven van een oude man in een Woonzorgcentrum. En dit boek is dat ook…maar dan ook omdat het moet?

Een gigantisch angst van mij is toch wel om dement te worden. Please laat me geen meneer Busken worden. Ik vond het verschrikkelijk om in zijn hoofd mee te gaan van gedachte naar gedachte en daarbij te mogen raden wat echt en wat minder echt was. Een woonzorgcentrum staat toch ook hoog in mijn “top 5 ongezelligste plekken”.

Ik vind het hoofdpersonage zeer goed geschreven, gewoon één dag in een woonzorgcentrum doorbrengen en je weet dat er mensen bestaan die het helemaal niet fijn vinden om daar nog de rest van hun dagen te moeten doorbrengen, En zo zeer koppig en verzuurd geraken en dan zeker als het brein niet meer meewilt.

Het verhaal zelf was iets wat me niet echt vastgreep…maar ik had nu ook geen te gekke dingen verwacht, maar het wakkerde weinig gevoelens bij mij aan.

Ik verwacht niet echt dat er nog iets speciaals zal gebeuren met Meneer Busken, hij gaat nog even in dat woonzorgcentrum mogen mijmeren en dan hopelijk zijn rust vinden.

De schrijfstijl was fantastisch en ben ik wel echt een fan van. Daarom dat ik ooit eens (niet direct) door Jeroen Brouwers zijn werken ga kijken om nog een boek te ontdekken.

De cover blijft een raadsel voor mij.

3/5 afsluiten doe ik graag met een liedje: Oud en versleten- Yevgueni: https://www.youtube.com/watch?v=ulwXi...

De schrijftstijl vond ik ook wel vet. In de derde persoon verleden tijd schrijven is makkelijker, dus dat doen de meeste schrijvers al. Het was inderdaad wel jammer dat Brouwers ons niet iets meer liet merken wat wel en niet waar is. Je weet daarom nog steeds niets van Busken. Tevens maakt het gebrek aan verhaallijn het boek slechts één lange mijmersessie.

Dat een dementerende nog zo veel gedachten en af en toe humor heeft zal wel troost bieden aan mensen die een familielid zien wegkwijnen in het bejaardenhuis. Ik denk dat Brouwers voor deze mensen dit boek schreef. (Ik kijk zelf na het lezen ook wat positiever terug op de tijd met m'n dementerende oma.)

Over de cover: Je ziet twee keer een hoofd/kop met alleen benen. Dat deed Bosch vaker om aan de kaak te stellen dat als het hoofd het lichaam niet nodig denkt te hebben, de mens als eenheid verbroken is, aldus wellicht onze vriend E. Busken.
https://www.bibliotheek.nl/catalogus/... pag. 108