Philippe

“Vonkenregens spatten van de blokken op de wapperende handen
bij het flakkerende vuur dat tegen oostenwind in woedt
't is daar het noorden, ander weer, een ander uur
geen plaats daar voor kleine zorgen
geen tijd voor schijnheiligheid
harde dagelijkse strijd verspert de blik op morgen
barre eenzaamheid
de hardste mannen jagen buiten in hun vacht in weer en wind
en bij het licht van zuster maan
oude buren werden rovers
je moet er achteraan
het is daar God en het bestaan

in vormeloze hutten waar hulpeloze vaders babydochters verwelkomen
en waar vrouwen zonen baren, zonder dokter, zonder morren
men ontvangt daar nooit bezoek of 't is een team van de VN
haast onmiddellijk gevolgd door een ploeg van CNN
het is daar een ander uur in de historie
en het leven meestal niet van lange duur
waar mensen wonen

Maar in de schemer sidderen de warme handen
in de schemer de verliefde jonge blik
in de schemer tast de tong op jonge tanden
in het schemerlicht

Meer naar het zuiden heersen hitte en het zand van de woestijn
een oude vorst van kwade faam
het is daar droog en heet, elk voorwerp heeft nog steeds zijn oude naam
de kookpot en de kussens (die soms zetel zijn soms bed), een fles cola, de tv
stromend water is er niet en striemend brandt de hete zon
want waar kwamen ze vandaan
van een land meer naar het noorden dat door oorlog werd geteisterd
en door honger werd geveld
land waarvan de naam heet opwelt in de tranen voor degenen die gedood zijn
of in de hoge golven zijn verdwenen
naam die opwelt in de tranen van degenen die het haalden
over heel de ruige zee tot aan dit droge hete land
waar het welkom minder warm was dan ze hadden mogen hopen
na vele dagen varen en vele dagen lopen - p. 91+92 / Code (album)”
― Thé Lau, Open: De teksten 1979-2014

“Numbers and maps tell horror stories, but the stories of deepest horror are perhaps those for which there are no numbers, no maps, no possible accountability, no words ever written or spoken.”
― Valeria Luiselli, Tell Me How It Ends: An Essay in Forty Questions

“De tiener die hij geweest is spiedt door de kieren van de tijd, kijkt hem na vanuit de berm, vanuit een veld. In zijn hoofd is elk mens tijdreiziger.”
― Auke Hulst, De Mitsukoshi Troostbaby Company

“There are things that can only be understood retrospectively, when many years have passed and the story has ended. In the meantime, while the story continues, the only thing to do is tell it over and over again as it develops, bifurcates, knots around itself. And it must be told, because before anything can be understood, it has to be narrated many times, in many different words and from my different angles, by many different minds.”
― Valeria Luiselli, Tell Me How It Ends: An Essay in Forty Questions