MMV

“Opdat wij leven, worden wij geschonden,
Want draagt ook niet de gaafste schoot de navelring?
Het diepste samen-zijn wordt in zich-zelf ontbonden,
Zichzelf verdelen is het lot van ieder ding.
Maar hoger dan men stijgt, zal men niet zinken,
Het leven meet zich aan de dood, de nacht aan ’t licht.
Meer dan zijn dorst is, kan men niet drinken,
Misschien kom ik eens thuis, en vind het evenwicht.”
― Anna Blaman, De gedichten

“Soms was denken ook wel een middel om tot rust te komen; je lichaam, aan je aandacht ontsnapt, loodzwaar geworden, in een slaaproes geraakt, sleurde je dan op een gegeven moment onverhoeds mee de slaap in.”
― Anna Blaman, Overdag [en andere verhalen]

“Het was alsof er een storm in haar woedde, maar geen vernietigende storm, je zou het eerder een zomerstorm kunnen noemen die geen vat kreeg op de natuur, maar er enkel de melancholie van wat dorre bladeren uit wegwoei. Op haar rug, de ogen gesloten, lag ze zichzelf te beluisteren.”
― Anna Blaman, Overdag [en andere verhalen]

“Kunstenaars beelden uit wat zij in momenten van een helder zien hebben waargenomen.”
― Nora Kreft, Was ist Liebe, Sokrates?