Omar

“როცა ჩემს ნაცნობებს ვუთხარი, რომ საქართველოში ღვინის გამო ვიმოგზაურე, ყველა ერთხმად გამომეპასუხა: ,,შესანიშნავია!’’ მერე, თითქოს ყურებს არ დაუჯერესო, შეცბუნებულებმა ისევ შემომხედეს და მკითხეს:
-მმმ... რა მანძილზეა ეს ვენახები ატლანტიდან?
-ეს ვაზის ქვეყანაა, - გავუზიარე მათ ჩემი მოსაზრება, თან მინდოდა, ამეხსნა, რომ ეს ,,ჯორჯია’’ შეერთებულ შტატებში არ იყო, - სამხ. კავკასიის მთებში მდებარეობს.
-მართლა? იქ ღვინოს აყენებენ?
იქ ნამდვილად აყენებენ ღვინოს, რომელსაც ვაღმერთებ.”
― Alice Feiring, For the Love of Wine: My Odyssey Through the World's Most Ancient Wine Culture

“• რა გამძლე აღმოჩნდა ეს ქვეყანა... მიუხედავად იმისა, რომ საუკუნეების განმავლობაში აოხრებდნენ ოტომანების და ირანელები შაჰ-აბას I და შას-აბას II, რომლებმაც დაუნდობლად აჩეხეს აქ ვენახები, ვფიქრობ, ქართველებს ძალას სწორედ ვაზი აძლევდა. ისინი იყვნენ რუსების უღელქვეშ, გამოიარეს კომუნიზმის საშინელებები. მთელი ამ დროის განმავლობაში არასოდეს დაუკარგავთ მეღვიანეობის ტრადიციები. ისინი გრძნობით იყვნენ მიჯაჭვულნი თავიანთ ღვინოზე, თითქოს მათი სისხლიაო. ასევე სისხლხორცეული კავშირი ჰქონდათ თიხის ჭურჭელთან - ქვევრთან, რომელშიც საოცარი ერთგულებითა და რუდუნებით აყენებდნენ ღვინოს.”
― Alice Feiring, For the Love of Wine: My Odyssey Through the World's Most Ancient Wine Culture

“ეს ილია ჭავჭავაძის ქვეყანაა, წმინდანად შერაცხილი კაცისა, რომელიც მე-19 საუკუნის მე-2 ნახევარში სათავეში ედგა საქართველოს ეროვნული მოძრაობის აღორძინებას. ის, როგორც სუფთა, შეურყვნელი ღვინის პატივის დამცველი, წერდა: ,,ყოველივე, რასაც კი ბუნებრივ ღვინოში ჩაუმატებ, სიყალბეა, და სასმელი, ამ სახით შერყვნილი, ღვინო კი აღარ არის, ნაკეთი სასმელია. მოდი,მარტო მართალი ღვინოები გავიტანოთ ბაზარში.”
― Alice Feiring, For the Love of Wine: My Odyssey Through the World's Most Ancient Wine Culture

“ჭეშმარიტება არ შეიძლება იქნას ლოგიკური გზით მიღწეული, მისი შეცნობა მხოლოდ რწმენით არის შესაძლებელი.”
― Zurab Kiknadze, მე ვარ გზა