Omar

“სიკვდილიანობის ზრდის ფონზე გეტოში ტიფით გარდაცვლილთა დროულად დაკრძალვა ვერ ესწრებოდა, არადა, ცხედრების დიდი ხნით შინ გაჩერებაც დაუშვებელი იყო. ამიტომ გამოინახა ოპტიმალური გამოსავალი: მიცვალებულებს აშიშვლებდნენ (ტანსაცმელი იმდენად ღირებული იყო, რომ მკვდრებისთვის არ ემეტებოდათ) და ქაღალდში გადახვეულებს ტროტუარებზე ტოვებდნენ. რამდენიმე დღეში მანქანით ჩამოივლიდა მუნიციპალური სამსახური, ცხედრებს მოაგროვებდა და მასობრივ საფლავებში მარხავდა.”
― Wladislaw Szpilman

“ჭეშმარიტება არ შეიძლება იქნას ლოგიკური გზით მიღწეული, მისი შეცნობა მხოლოდ რწმენით არის შესაძლებელი.”
― Zurab Kiknadze, მე ვარ გზა

“აკრძალული ნაყოფის გემებამ ანუ ურჩობამ ადამიანი ღმერთს დააშორა, ადამიანმა დაკარგა მამა და ბუნების სტიქიებში ამაოდ დაუწყო ძებნა. იგი მოშორდა სიცოცხლის წყაროს და მასში სიკვდილმა დაისადგურა. სიკვდილი, როგორც ბოროტება, ღმერთს არ შეუქმნია. სიკვდილი ადამმა თავად დაიტეხა თავს. მარადიული სოფელი, რომელიც ელოდა ადამს, წუთისოფლად გადაიქცა. ვინ არის ბრალეული ამ პროცესში? კითხვა რიტორიკულია...”
― Zurab Kiknadze, მე ვარ გზა

“რელიგია არის აღდგენა კავშირისა, რომელიც ოდესღაც არსებობდა და გაწყდა. კავშირის გაწყვეტა ადამს, კაცთა მოდგმის წინაპარს, აუწყა ხმამ: ,,ადამ, სადა ხარ’’? ყოვლისმცდონე ღმერთს ამ სიტყვებით ადამისთვის არ უკითხავს მისი ადგილსამყოფელი. ხმა გულისხმობდა იმ უფსკრულს, რომელიც გაითხრა ადამსა და მის გამჩენს შორის. ადამი აღმოჩნდა უსასრულოდ შორს ამ ხმისგან და ამ ძახილის შემდგომი პერიოდი კაცთა მოდგმის ისტორიაში რელიგიის ანუ გაწყვეტილი კავშირის აღდგენის პერიოდია.”
― Zurab Kiknadze, მე ვარ გზა