Sovran Hoti

“Të due,
të due në nji mënyrë t’pashpjegueshme,
në nji formë t’parrëfyeshme,
në nji mënyrë kontradiktore.

Të due,
me gjendjet e mia shpirtnore që janë shumë,
e që ndryshojnë humorin vazhdimisht,
për ato që tashma i di,
koha, jeta, vdekja.

Të due…
me botën që nuk e kuptoj,
me njerëzit që nuk kuptojnë,
me dykahshmëninë e shpirtit tim,
me inkoherencën e akteve t’mia,
me fatalitetin e fatit,
me intrigën e dëshirës,
me dykuptueshmërinë e veprimeve.

Edhe kur t’them që nuk të due, të due,
edhe kur t’mashtroj, nuk t’mashtroj,
në thellësi po realizoj nji plan,
për me t’dashtë ma mirë.

Të due…
pa reflektue, pandërgjegjshmërisht,
papërgjegjshmërisht, spontanisht,
jovullnetarisht, nga instikti,
nga impulsi, irracionalisht.

Në fakt nuk kam argumente logjike,
as të improvizuem,
për të themelue kët’ dashni që ndjej për ty,
që leu misteriozisht prej asgjasë
që nuk ka zgjidhë magjikisht asgja,
e që mrekullisht, nga pak, me pak e asgja
ka përmirësue ma t’keqen time.

Të due,
të due me nji kurm që nuk mendon,
me nji zemër që nuk arsyeton,
me nji kokë që nuk organizon.

Të due,
pakuptueshmërisht,
pa pyetë veten se pse të due,
pa më interesue se pse të due,
pa dyshue te vetja se pse të due.

Të due,
thjesht sepse të due,
unë vetë nuk e di pse të due…”
― Pablo Neruda, 100 Love Sonnets