Nazım

“Babam 4 mayıs 2001'de intihar etti. Onun yaşındaki ve durumundaki birinin, kimseye fark ettirmeden nasıl 4. kata kadar çıkabildiğini ve kendisini pencereden boşluğa bıraktığını kimse anlayabilmiş değil.

Ben bunu nasıl yaptığını biliyorsam, nasıl yaptığını bilecek tek kişi olduğumdandır. Çünkü orada olmasam da hep onun içindeydim. Çünkü bir baba, doğmamış çocuklarından oluşur. Ve ben babamın dünyaya gelmiş tek evladıyım. Onun soyundanım. Onun soyunu sürdürüyorum ve doğmadan önce bile, kalıtımsal olarak tüm olup bitenin bir parçasıydım.
Onun nasıl öldüğünü biliyorum. Ve nasıl yaşadığını... Bana birçok defa yaşamındaki iniş çıkışlarını anlattı. Depresyonunun üstesinden gelebilmesine yardımcı olur düşüncesiyle onu yazması için cesaretlendirdim. Ardında, anılarla sıkış tıkış dolu yaklaşık iki yüz sayfa bıraktı.

Onun hakkında bildiklerimin kaynağı, ne duyduklarım ne okuduklarım... Ben daha doğmadan onun içinde yaşıyordum. O da öleli beri benim içimde yaşıyor. Haliyle damarlarımda onun kanı dolaştığından, sizlere onun tanıklıklarını, hislerini olduğu gibi anlatabilirim. Ben size babamın hayatını, onun gözlerinden, ama benim bakış açımla anlatacağım. Dolayısıyla, intiharının aynen böyle olduğuna kalıbımı basarım. Ve bir o kadar da eminim ki, öncesinde birkaç saniye beklemişse de, doksanında, dördüncü kattan atlamak için geç kalmıştı...”
― Antonio Altarriba / Kim, El arte de volar

“bazı arzularımız, yalnızca başkaları tarafından gerçekleştirilir. kabuslarımız ise tamamen bize ait.”
― Fabio Moon & Gabriel Ba, Two Brothers

“bizi diğerlerinden ayıran şey, kendi hayatımıza son verme özgürlüğümüzdür.”
― Antonio Altarriba / Kim, El arte de volar

“Her gün, kendi kendime artık çok geç olduğunu söylüyorum. Hiçbir şey öğrenmeden, anlamadan heba olan 10 yılı asla telafi edemeyeceğim. Asla Gene Kelly, Pollock, Virginia Woolf veya Chris Killip olamayacağım. Buna nefesim yetmez. Bunun için donanımlı değilim. Bu, acı verici. Önceden, olabileceğime biraz inanırdım. Kendi yeteneğine inandığın o yaşlarda, kendime bu hikayeyi gizlice anlatırdım. O yaşlarda, sanki bu hikaye kendiliğinden parça parça önünde oluşacak gibi zannedersin. Tüm bunları düşünüyorum. Tekrar tekrar kafa yoruyorum. Bunun faydasız olduğunu biliyorum.

Egomu törpülemem lazım. Olmadığım bir şeyin beni ele geçirmesine izin vermemeliyim.
Sınırlarımı oluşturan tahammül edilemez duvara her gün tosluyorum ama yine de devam ediyorum.

Sanki bir bisiklette gibi.
Durursam, düşüyorum.”
― Cyril Pedrosa, Les équinoxes