lidia

“Merhametini istemiyorum; benden tiksinmelisin, tiksiniyorsun da. Ancak affet beni, Mathilda, düşüncelerin sürgünümde amansız bir öfkeyle gelmesin peşimden. Yüzüne bir daha bakamam, sesini bir daha duyamam fakat bağışlayıcılığının asude fısıltıları ulaşıp perişan beynimin ve yüreğimin ateşini söndürecektir; bunu mezarımda bile hissedeceğimden eminim. Bu ricada, bu korkunç keder ağına nasıl sefil bir halde kanıp düştüğümü anlatarak, kendimi kurtarmak için verdiğim tüm mücadeleleri anlatarak ısrar etmek cüretini gösteriyorum. Ruhun bu kadar saf ve berrak olmasa kendimi sana aklamaya çalışmazdım kesinlikle; bana olan nefretinin azalmasına yol açarsam, ahlaksızlığa olan nefretin de azalır diye korkuyorum.
Ancak seninle konuşurken melekten gibi bir hakime hitap ediyormuşum gibi hissediyorum. Affın olmadan gidemem ve affını da
kazanmaya çalışacağım, aksi halde ümitsizliğe düşerim. Bu yüzden yalvarıyorum sözlerime kulak ver; şayet vicdan keskin ıstırabı, zihni
çılgınlığa sürükleyen kahrı biraz olsun hafıfletebiliyorsa yüzüm olmadığı halde merhametini rica ediyorum senden.”
― Mary Shelley