sevgi aydoğan

“TOKİ uygulamaları her şeyin üzerine tuz biber ekti. Ne yaşama kültürümüz kaldı TOKİ uygulamalarında ne de kent kültürümüz. Yalnızca para amaçlı bu uygulamalarla sosyal yapıya verilen zararlar azımsanamaz.

Bu aşamada birkaç yüzyılı içine alan bir hesaplaşmayı yapmak doğru olacaktır.

Çünkü bu çalışmanın en başında yazdığım kimi ilkelerin unutulmamalarına, sanıyorum en çok şimdi gereğimiz var:

DOĞANIN KAN DOLAŞIMI İÇİNDE OLMAK...

HAVAYI, SUYU, TOPRAĞI KİRLETMEMEK...

DOĞAYA,ÇEVREYE, İNSANA SAYGI...

KİMSENİN HAVASINI, GÜNEŞİNİ, GÖZ HAKKINI KESMEMEK...

KATILIMCILIK...”
― Cengiz Bektaş, Türk Evi

“bahçe, bahçıvanı olmadan da coşmaya devam edecek, onun diktikleri büyüyecek, meyveye duracak ama yabani otlar da kendine yol açacak, bir süre sonra onlar her şeyi ele geçirecek.

belki hemen değil, ama işler böyle yürür – bedenler soğur, bahçeler yabani ota boğulur, çocuklar yetim kalır.

yine de bahçıvanın ölümlülüğüne rağmen bahçe bir anlamda ölümsüzdür. belki artık tam anlamıyla bir bahçe olmayacaktır.”
― Georgi Gospodinov, Death and the Gardener

“Kent bütün bunlardan öte insan gibi oturup kalkmaktır çünkü...
İnsan gibi söyleşmektir...
At gibi, kedi gibi değil, insan gibi sevmektir.
Kısacası kent, insana yakışır olmalıdır.
Ama elden geldiğince çeşitli insana...
Bu nedenle kent, çeşitlilik, çoğulculuk demektir.
Yeni birleşimlere açıklık demektir.
Azınlığın çoğunluk içinde var olabilmesi demektir kent... Herkese, azınlıklara eş yaşam hakkı tanımaktır...
Kent, yaşamı yeniden yeniden üretme yeridir... Ama insanca yaşamı... Kent düşünceyi dile getirme özgürlüğüdür.”
― Cengiz Bektaş, Türk Evi

“Daha insancıl, daha halkcasına yerleşmedir bu...
Kent, güçlü olanın gücünü göstermek için kurduğu, simgesel yapılarla, yollar-alanlarla, yönettiklerini bir bakıma ezdiği bir yerleşme değildir.
Bulvarları, simgesel alanları olmadığı için, Doğu'da ''kentçilik'' yok diye düşünmek önyargılılıktır.
Önemli olan kentin kentliye sağladıklarıdır.
Dedim ya çeşitliliktir, çoğulculuktur.
Engizisyonun en acıması biçimde işletildiği bir yerleşme, alanı bulvarı, şusu busu var diye kent sayılamaz. Değişik inanışları bir arada, barış içinde yaşatabilen bir yerleşme elbette çağımızın düşüncesine daha yakın düşer...”
― Cengiz Bektaş, Türk Evi