Bessy

“Το κορμι μου ξεχειλισε και παλι απο συναισθηματα, μονο που αυτη τη φορα δεν ηταν ουτε απο θυμο ουτε απο οργη. Πλυμμηριζα ολοκληρη απο μια ζεστασια τοσο υπεροχη που εκανε τη καρδια μου να σκιρτησει. Περασα τα χερια μου γυρω απο το λαιμο του και τα χειλη μας ενωθηκαν. Το φιλι μας ηταν αγνο, αγαπησιαρικο, γλυκο και μακαριο. Δεν ειχε τιποτα το απελπισμενο ή το σκοτεινο. Σιγα σιγα ομως εγινε πιο εντονο. Η αγαπη υπηρχε ακομη, αλλα οσο φιλιομασταν τοσο μας κυριευε κατι λυσσαλεο, πανισχυρο. Η σπιθα που ειχε αναψει μεταξυ μας οσο προσπαθουσα να αντισταθω και να τον απομακρυνω προηγουμενως μας περιτυλιγε και παλι.
Γραπωθηκα πανω του. Το ενα μου χερι παρεμεινε κολλημενο στο λαιμο του και με το αλλο επιασα τη πλατη του με τοση δυναμη που τα νυχια μου σχεδον βυθιστηκαν στη σαρκα του. Με ξαπλωσε και παλι στο κρεβατι. Τα χερια του ηταν ακουμπισμενα στη μεση μου. Σε λιγο το ενα απο αυτα γλιστρησε στο πισω μερος του γοφου μου ανασηκωνοντας τον τοσο που το ποδι μου σχεδον τον τυλιξε.
Και οι δυο μας τραβηχτηκαμε λιγακι. Κι ομως ακομη ημασταν τοσο μα τοσο κοντα. Ολος ο κοσμος εμοιαζε μια στιγμη. Εκεινη η στιγμη που ζουσαμε.
Τα χειλη μου ακουμπησαν και παλι τα δικα του και αυτη τη φορα ηξερα πως δεν θα υπηρχε επιστροφη. Κανενας τοιχος δεν υψωνοταν πια αναμεσα μας. Τα σωματα μας αγκαλιασαν το ενα το αλλο.
Κοιταξα βαθια μεσα στα ματια του και καταλαβα οτι με αγαπουσε περισσοτερο απ'οτιδηποτε στον κοσμο. Οτι εγω ημουν η σωτηρια του, οπως κι εκεινος η δικη μου.
Και, Θεε μου, ποσο τον αγαπουσα. Τοσο πολυ που με πονουσε. Τα σωματα μας ειχαν γινει ενα κι εκεινη τη στιγμη καταλαβα πως ετσι ηθελα να παραμεινουν για παντα. Δεν ηθελα ποτε μου να ζησω μακρια του.
Ακουμπησα το κεφαλι μου στο στηθος του Ντιμιτρι, απολαμβανοντας τη ζεστασια του. Με φιλησε στο μετωπο και περασε το χερι του μεσα απ' τα μαλλια μου.
<<Ροζα, σ'αγαπω>>. Με ξανα φιλησε. <<Θα ειμαι παντοτε διπλα σου. Δεν θα αφησω τιποτα να σου συμβει>>.
<<Ουτε κι εγω θα αφησω να σου συμβει τιποτα>> του υποσχεθηκα. <<Σ'αγαπαω>>. Με φιλησε ξανα, χωρις να μ'αφησει να μιλησω αλλο.
Μειναμε ξαπλωμενοι για λιγο. Ο ενας στην αγκαλια του αλλου, χωρις να πολυμιλαμε. Θα'θελα αυτη η στιγμη να διαρκεσει για παντα.”
― Richelle Mead

“Ξεκινησα για να σκοτωσω τον αντρα που αγαπουσα.”
― Richelle Mead

“<<Επισης, εχω την αισθηση οτι η μητερα σου θα μου κανει μια πολυ, μα παρα πολυ σοβαρη κουβεντα>>.
<<Καλα, εδω εχουμε να αντιμετωπισουμε τα Στρικόι και εσυ καθεσαι και φοβασαι τη μαμα μου;>>
<<Ειναι κι αυτη μια δυναμη με την οποια θα πρεπει να αναμετρηθω. Απο που νομιζεις οτι εχεις παρει εσυ;>>
Γελασα. <<Απορω πως ασχολεισαι μαζι μου τοτε>>.
<<Το αξιζεις, πιστεψε με>>.
Με φιλησε ξανα εκμεταλλευομενος τις τελευταιες σκιες του δασους για καλυψη.”
― Richelle Mead

“Το μυαλο μου σταματησε καθως τυλιξε το χερι του στη μεση μου και με τραβηξε πισω απο τη σκια ενος δεντρου. Τα χειλη μας συναντηθηκαν. Χαθηκα στο φιλι του ξεχνωντας ολες μου τις ανησυχιες και τους φοβους, οτι δηθεν θα μου ελεγε πως ολα ηταν ενα λαθος.
Οταν σταματησαμε να φιλιομαστε, συνεχισε να με κραταει κοντα του. <<Δεν θεωρω οτι καναμε λαθος>> μου ειπε απαλα. <<Ισα ισα που χαρηκα που το καναμε. Και το χρονο να μπορουσα να γυρισω πισω, το ιδιο θα 'κανα>>.
Κατι μεσα στο στηθος μου φτερουγισε. <<Αληθεια; Πως και αλλαξες γνωμη;>>
<<Αλλαξα γνωμη γιατι δεν μπορω να σου αντισταθω>> ειπε διασκεδαζοντας με την εκπληξη μου. <<Και θυμασαι τι μου ειπε η Ροντα;>>
<<Θα χασεις οτι πολυτιμοτερο εχεις, γι'αυτο φυλαξε το οσο μπορεις>>.
Στην αρχη αισθανθηκα μια απεριγραπτη χαρα. Ωστε εγω ημουν οτι πολυτιμοτερο ειχε. Μετα ομως τον κοιταξα. <<Περιμενε. Νομιζεις οτι θα πεθανω; Γι'αυτο κοιμηθηκες μαζι μου;>>
<<Οχι, οχι, φυσικα και οχι. Εκανα οτι εκανα επειδη...πιστεψε με δεν το εκανα γι'αυτο. Ακομα και πριν απο την επιθεση των Στριγκόι παρατηρουσα ποσο παλευες να αντιμετωπισεις τα προβληματα που σε βασανιζαν και καταλαβα τι σημαινεις για μενα. Ξαφνικα ολα αλλαξαν. Ανησυχουσα για σενα. Ανησυχουσα πολυ. Δεν εχεις ιδεα ποσο πολυ. Και δεν υπηρχε λογος να προσπαθω να πεισω τον εαυτο μου οτι η ζωη των Μορόι ηταν πιο σημαντικη απο τη δικη σου. Δεν προκειται ποτε να γινει κατι τετοιο, οσο κι αν οι αλλοι λενε οτι ειναι λαθος. Ετσι, αποφασισα να αποδεχτω τα οσα νιωθω. Κι οταν πηρα αυτη την αποφαση...ε, τιποτα δεν μας σταματουσε>>. Διστασε για μια στιγμη και ξανα σκεφτηκε τα λογια μου βγαζοντας τα μαλλια μου απο το προσωπο μου. <<Ηθελα να πω, τιποτα δεν με σταματουσε. Μιλαω για τον εαυτο μου. Δεν θελω να ακουγομαι λες και ξερω για ποιο λογο το εκανες εσυ>>.
<<Το εκανα γιατι σ'αγαπω>> του ειπα λες και ελεγα το πιο προφανες πραγμα στον κοσμο. Και πραγματικα ετσι ενιωθα.
Γελασε. <<Συνοψιζεις σε μια προταση οσα ελεγα τοση ωρα>>.
<<Μα ειναι απλο. Σ'αγαπω και δεν θελω να προσποιουμε οτι δεν ειναι αληθεια>>.
<<Ουτε κι εγω>>. Το χερι του αφησε το προσωπο του και κατευθυνθηκε προς το δικο μου χερι. Τα δαχτυλα μας δεθηκαν αναμεταξυ τους και ξεκινησαμε και παλι να περπαταμε. <<Φτανουν πια τα ψεματα>>.”
― Richelle Mead