Maria

“Myth, like art, is a language. It expresses a certain type of reality in the only way that reality can be expressed, and it is irreducible to any other form of language.”
― Ernesto Sábato, Abaddón el Exterminador

“And sooner or later that incorruptible universe wound up looking to him like some sad simulacrum, because the world that counts for us is this one, here - the only world that wounds us and pains us and makes us feel our terrible loneliness and hunger, but also the only world that gives us the fullness of existence, this blood, this fire, this love, these hopes for death. The only world that offers us a garden at twilight, the touch of a hand we love, a glance cast on putrefaction, but our own putrefaction: warm and close, carnal.”
― Ernesto Sabato, Abaddón el Exterminador

“Αντί να πάει στην καστανιά, ο συνταγματάρχης Αουρελιάνο Μπουενδία πήγε κι αυτός στην εξώπορτα κι ανακατεύτηκε με τους περίεγους που χάζευαν την παρέλαση. Είδε μια χρυσοντυμένη γυναίκα καθισμένη στο σβέρκο ενός ελέφαντα. Είδε μια θλιβερή καμήλα. Είδε μιαν αρκούδα ντυμένη Ολλανδέζα, που κρατούσε το ρυθμό της μουσικής χτυπώντας μια κουτάλα πάνω σε μια κατσαρόλα. Είδε τους παλιάτσους να κάνουν αστεία στο τέλος της παρέλασης και ξανάδε το πρόσωπο της άθλιας μοναξιάς του όταν όλα πέρασαν και δεν απόμεινε παρά ο φωτεινός χώρος του δρόμου κι ο αέρας γεμάτος φτερωτά μυρμήγκια και κάτι περίεργοι που έσκυβαν να κοιτάξουν την άβυσσο της αβεβαιότητας. Τότε πήγε στην καστανιά, καθώς σκεφτόταν το τσίρκο, αλλά δεν μπορούσε πια να βρει την ανάμνηση. Έχωσε το κεφάλι μες στους ώμους του, σαν κοτοπουλάκι, κι έμεινε ακίνητος με το μέτωπο στηριγμένο στον κορμό της καστανιάς. Η οικογένεια δεν το 'μαθε παρά την επόμενη, στις έντεκα το πρωί, όταν η Σάντα Σοφία δε λα Πιεδάδ πήγε να ρίξει τα σκουπίδια στην πίσω αυλή και τράβηξαν την προσοχή της τα όρνια που κατέβαιναν απ' τον ουρανό.”
― García Márquez

“Ο αέρας είχε πέσει λίγο, κι επειδή ξεπρόβαλε ένα κομμάτι του έναστρου ουρανού, έκανα τη σκέψη πως, μια κι ο θάνατος ήταν η μόνη διέξοδος στη στύση μου, αν η Σιμόν κι εγώ σκοτωνόμασταν, τη θέση του σύμπαντος του δικού μας προσωπικού οράματος, που εμείς δεν μπορούσαμε να τ' αντέξουμε, θα την έπαιρναν αναγκαστικά τα καθαρά άστρα που δεν έχουν καμιά σχέση με τα εξωτερικά βλέμματα και που θα πραγματοποιούσαν εν ψυχρώ, χωρίς τις καθυστερήσεις και τις υπεκφυγές των ανθρώπων, αυτό που εμένα μου φαίνεται πως είναι η κατάληξη των σεξουαλικών μου καταχρήσεων, δηλαδή μια πυράκτωση γεωμετρική (που, εκτός των άλλων, είναι και σημείο σύμπτωσης της ζωής και του θανάτου, του είναι και του μηδενός) κι απόλυτα αστραποβόλα.”
― Georges Bataille, Story of the Eye