Maria

“You know what happened with physics, at the beginning of the century? Everything began to be called into doubt. The fundamentals, I mean, the very most basic assumptions. It was like a building that creaks and groans and you have to go down to inspect the foundations. People began to be doing not physics but rather meditations on physics. [...]

The same sort of thing has happened in the novel. The foundations have had to be looked into. Which is no coincidence, because it was born at the birth of this Western civilization of ours, and it's followed the same arc, the same trajectory, right down to this moment of collapse. Is there a crisis in the novel or is it rather a novel of crisis? Both. One delves into its essence, its mission, its worth. But it's all been done so far from the outside. There've been attempts to carry out the same examination from within, but one would have to go deeper. A novel in which the novelist him- or herself is included. [...]

I'm not talking about the figure of the writer inside the fiction. I'm talking about the possibility of the extreme case, in which it's the author of the novel that's inside the novel. Not as an observer, though, or a chronicler, or a witness [but as] just another character, the same sort of character as all the rest, which however do come from the soul or spirit or anima of the author. The author would be a man maddened, somehow, and living with his own doubles, aspects of his own self.”
― Ernesto Sabato, Abaddón el Exterminador

“I had greeted the revolt as a musical ear recognizes a right note.”
― Jean Genet, Prisoner of Love

“Myth, like art, is a language. It expresses a certain type of reality in the only way that reality can be expressed, and it is irreducible to any other form of language.”
― Ernesto Sábato, Abaddón el Exterminador

“Αντί να πάει στην καστανιά, ο συνταγματάρχης Αουρελιάνο Μπουενδία πήγε κι αυτός στην εξώπορτα κι ανακατεύτηκε με τους περίεγους που χάζευαν την παρέλαση. Είδε μια χρυσοντυμένη γυναίκα καθισμένη στο σβέρκο ενός ελέφαντα. Είδε μια θλιβερή καμήλα. Είδε μιαν αρκούδα ντυμένη Ολλανδέζα, που κρατούσε το ρυθμό της μουσικής χτυπώντας μια κουτάλα πάνω σε μια κατσαρόλα. Είδε τους παλιάτσους να κάνουν αστεία στο τέλος της παρέλασης και ξανάδε το πρόσωπο της άθλιας μοναξιάς του όταν όλα πέρασαν και δεν απόμεινε παρά ο φωτεινός χώρος του δρόμου κι ο αέρας γεμάτος φτερωτά μυρμήγκια και κάτι περίεργοι που έσκυβαν να κοιτάξουν την άβυσσο της αβεβαιότητας. Τότε πήγε στην καστανιά, καθώς σκεφτόταν το τσίρκο, αλλά δεν μπορούσε πια να βρει την ανάμνηση. Έχωσε το κεφάλι μες στους ώμους του, σαν κοτοπουλάκι, κι έμεινε ακίνητος με το μέτωπο στηριγμένο στον κορμό της καστανιάς. Η οικογένεια δεν το 'μαθε παρά την επόμενη, στις έντεκα το πρωί, όταν η Σάντα Σοφία δε λα Πιεδάδ πήγε να ρίξει τα σκουπίδια στην πίσω αυλή και τράβηξαν την προσοχή της τα όρνια που κατέβαιναν απ' τον ουρανό.”
― García Márquez