Mohammad Salikandi

“آیا مقصودم نوشتن وصیت نامه است ؟ هرگز. چون نه مال دارم که دیوان بخورد و نه دین دارم که شیطان ببرد، و ان گهی چه چیزی روی زمین می تواند برایم کوچک ترین ارزش را داشته باشد. آنچه زنده گی بوده است از دست داده ام، گذاشتم و خواستم از دستم برود و بعد از آن که من رفتم ، بدرک ، می خواهد کسی کاغذ پاره های مرا بخواند، می خواهد هفتاد سال سیاه هم نخواند. من فقط برای این احتیاج نوشتم که عجالتاً برایم ضروری شده است، می نویسم؛ من محتاجم، بیش از پیش محتاجم که افکار خودم را به موجود خیالی خودم، به سایۀ خودم ارتباط بدهم. این سایه ی شومی که جلو روشنایی پیه سوز روی دیوار خم شده و مثل این است آنچه می نویسم به دقت می خواند و می بلعد. این سایه حتماً بهتر از من می فهمد! فقط با سایه ی خودم خوب می توانم حرف بزنم، اوست که مرا وادار به حرف زدن می کند، فقط او میتواند مرا بشناسد، او حتماً می فهمد ... می خواهم عصاره، نه شراب تلخ زنده گی خودم را چکه چکه در گلوی خشک سایه ام چکانیده به او بگویم «این زنده گی من است!»”
― صادق هدایت

“The doctor came and prescribed opium for me. What a marvellous remedy for the pains of my experience!”
― Sadegh Hedayat, The Blind Owl

“A certain pure and selfless young man falls in love with a prostitute and asks her to become his wife, but she considers herself unworthy of such happiness and poisons herself.”
― Anton Chekov

“حتما نباید کسی پدرت را کشته باشد تا تو از او بیزار باشی. آدمهایی یافت می شوند که راه رفتنشان، گفتنشان، نگاهشان و حتی لبخندشان در تو بیزاری می رویاند.”
― محمود دولت‌آبادی, جای خالی سلوچ