Öykü

“Hislerinden kaçamazsın Necip. Nereye gidersen git mutsuzluğunu da, çaresizliğini de peşinde sürükleyeceksin. İnsanın kendi cehennemini yanında gezdirmesi böyle bir şeydir işte… İhtiyacın olan şey para falan değil senin. Acı. Daha çok acı çekmek istiyorsun çünkü sadece acı çektiğin zaman görünür olduğunu düşünüyorsun. Sahip olduğun hiçbir zenginlik özgürlüğünü satın almana yetmeyecek. Her zaman yarım, her zaman eksik kalacaksın. Bilinçaltın bu eksikleri tamamlamak için hayali insanlar çıkaracak karşına. Kendi canını yaktıkça daha çok delireceksin. Delirdikçe daha çok canın yanacak.”
― Can Bonomo, Ateşli Silahlar Ve Bilardo

“Ben aşık oldum, biliyorum insanların kınayışlarını. Hiçbir din yasaklamamış aşkı, hiçbir bilge yahut öğreti de. Ama biz kendimize yasaklamışız nedense. Hristiyanlık tarihi aşkın yüz karasıyla çalkalandı asırlarca, aşık oldu diye engizisyonlarda yargıladı insanları, içlerindeki şeytandan ayırmak için ruhlarını yaktı. Müslümanlar da ayıp saydılar aşkı ve hala ayıplıyorlar aşıkları. Onlar için varsa yoksa mecazi aşk. İki kalbin, haydi diyelim iki bedenin birbirini sevmesinde ne kötülük olabilir sence? En akıllıları hep mecaz aşkı, hep Yaratıcı'ya olan aşkı övdüler yüzyıllarca.Şairleri de zaman zaman buna çanak tuttular üstelik. Şimdi İstanbul'da aşktan bahseden herkes minareyi çalmışçasına mistik bir kılıf hazırlıyor. Aşka methiyeler düzenleyen şairler alkışlanırken, bizzat aşık olanlar ayıplanıyor. İşte bu yüzden aşk ile melamet eski bir Şark töresidir. Buna göre aşık, önce aklından kurtulmalı ve gönlünü ön plana çıkarmalıdır. Akıl henüz insana hükmederken aşkta yücelmenin yolları kapalı durur. Çünkü akıl insana dünya ilgilerini, sevgili dışındaki varlıklarla ilişkileri ve onları önemsemeyi telkin eder. Oysa aşık, sevgiliden başka en ufak bir şeyi önemsediği zaman gerçek aşka eremez. Sufiler bu yüzden önce nefislerini öldürürler, aşıklar da akıllarını. Aklın ve nefsin ölmesi için de aşığın ayıplanması gerekir. Çünkü insan egosuna en ağır gelen şey kınanmaktır. Melamiler sırf bu yüzden, yani egolarından kurtulmak için kınanmayı isterler. İnsanların onları kınayacakları biçimde davranmaları da, kınanacak giysilerle dolaşmaları da bu yüzdendir. İnsanlar onları kınayarak kendilerinden uzaklaştırıp çevrelerinden kovdukça onlar yalnızlıklarını Tanrı ile paylaşırlar, yani seven, gerçek Sevgili'ye yönelir. Tıpkı bunun gibi, aşıklar da aşka yeteneği bulunmayanlar tarafından kınanırlar. Aşıkların akıl dışı hareket yapmaları, aşk yüzünden çılgına dönmeleri, akıllarıyla değil de duygularıyla hareket etmeleri, tavırlarındaki değişim vs. insanlar tarafından kınanmalarına yol açar. Tıpkı bu öyküdeki Kays gibi. Hani Leyla'ya aşık olunca deliriyor ya! O delirince halk onu dışlıyor da, hani o da çöllere kaçıp gidiyor, bir dağ delisi gibi yaşıyor ya! Onu ayıpladıkları için Leyla'yı vermiyorlar ya hani! İşte böyle bir şey melamet. Kınanarak yüksek derecelere ermek. Öyle ki, Kays da delirerek yüce makamlara erişti. Onunkisi öyle bir delilik idi ki, binlerce akla bedel gösterildi.”
― İskender Pala, Babil'de Ölüm İstanbul'da Aşk