Kevser Arslan

“- Ben senden başka şeyler bekliyordum, Vassilis! Sen bana edebi eleştiri yapmaktasın.
- Edebiyat, politika, ne fark eder? Bir tek amacımız var bizim. Yenmek! Bir tayfun gibi, bir deniz baskını gibi.”
― Stratis Tsirkas, Η λέσχη

“Yolumu yitirmişliğim bir tür sinir bozukluğu, yalnızlığın sonucu olabilir. Atina'da olsaydım, hatta bir yerde saklansaydım ya da direnişçilerle birlikte dağda bulunsaydım, aynı şekilde mi davranacaktım? Ya da bu tuhaf ev havası mı buna neden oluyor? Dünyayı yerle bir eden fırtınada kazaya uğrayan ve felaketin, birbirine yaklaştıracağı yerde uzaklaştırdığı insanlar. Herkes kendini kemiren hastalıktan daha beterini ötekinden kapmaktan korkuyor sanırsınız. Tek bir koridor, koridorun iki yanına sıralanmış odalar, tek kanatlı kapılar; açıldığında karşı komşu içeriyi olduğu gibi görebilir. Şimdi, havalar ısındığından kapılar çoğu kez açılıyor. Bununla birlikte hepsi kendi yalnızlığına sarılmış olarak yaşıyor.”
― Stratis Tsirkas, Η λέσχη

“... Önce ben, mutlu değilim. İş burada. Ben varım ya, ben, kendim, ben, mutlu değilim. Ben yaşamıyorum, yaşamıyorum. Soluk alamıyorum. Önemli olan bu. En önemlisi bu. Mutlu değilim. Güçsüzüm...”
― Nezihe Meriç, Toplu Öyküleri I

“Yine bir gün Aliye: 'Bu dünya piçlerle dolu' diyordu. 'Örneğin ben piçin âlâsıyım. Benim babam pis, adi, sarhoş herifin biri. Annem de eh, sıradan bir kadın. Birbirini düşünmeden, arzu etmeden, rastgele birleşmiş iki insan. Nikah ne demek? Ne idüğü belirsiz bir herif, yani imam; üç beş kişiden amin amin ve peydahlanan ben. Ama düşünün, birbirini arayıp bulan, isteyen iki ruh, iki vücut birleşirse... O zaman kağıtlar imzalar bir yana, doğan çocuk piç değildir. Kesinlikle! Sahici insan odur işte...”
― Nezihe Meriç, Toplu Öyküleri I