Kevser Arslan

“... Önce ben, mutlu değilim. İş burada. Ben varım ya, ben, kendim, ben, mutlu değilim. Ben yaşamıyorum, yaşamıyorum. Soluk alamıyorum. Önemli olan bu. En önemlisi bu. Mutlu değilim. Güçsüzüm...”
― Nezihe Meriç, Toplu Öyküleri I

“Yolumu yitirmişliğim bir tür sinir bozukluğu, yalnızlığın sonucu olabilir. Atina'da olsaydım, hatta bir yerde saklansaydım ya da direnişçilerle birlikte dağda bulunsaydım, aynı şekilde mi davranacaktım? Ya da bu tuhaf ev havası mı buna neden oluyor? Dünyayı yerle bir eden fırtınada kazaya uğrayan ve felaketin, birbirine yaklaştıracağı yerde uzaklaştırdığı insanlar. Herkes kendini kemiren hastalıktan daha beterini ötekinden kapmaktan korkuyor sanırsınız. Tek bir koridor, koridorun iki yanına sıralanmış odalar, tek kanatlı kapılar; açıldığında karşı komşu içeriyi olduğu gibi görebilir. Şimdi, havalar ısındığından kapılar çoğu kez açılıyor. Bununla birlikte hepsi kendi yalnızlığına sarılmış olarak yaşıyor.”
― Stratis Tsirkas, Η λέσχη

“Hücremin içinde aylarca, hatta yıllarca kalabilirim. Ne kadar gerekiyorsa, o kadar kalırım. Pascal şunu yazmamış mıydı: "Başımıza gelen bütün mutsuzluklar, oturduğumuz yerde oturmayı öğrenmemiş olmamızdan kaynaklanmıyor mu?" Bu yalnızlık "kesikbaş"lar gibi konuşanları korkutuyor. Yalnız kalır kalmaz içleri boşalıyor, artık yaşamıyormuş gibi.”
― Stratis Tsirkas, Η λέσχη

“Bir insan, yaşamını tüm ruhuyla soylu, dürüst bir düşünceye adayıp yalnızca onun için soluk alabilir ama kendini yine de tatlı umutlarla aldatabilir. İçinin derinlerinde bir yerde bir başkası durmadan düşler kurar, tasarılar yapar, kendi ikizinden, ideolog olan ikizinden neredeyse gizli olarak mutluluk ve mutsuzluk düşleri yaşar.”
― Stratis Tsirkas, Η λέσχη