Kevser Arslan

“İşte diyelim hiç kimseyi sevmedim. Sevmek benim hakkım değil mi? Kimse de çıkıp beni sevmedi. Niçin? Bunu nasıl irademle elde edebilirim? Peki niçin? Kader işte bu. Değiştirebilir miyim?”
― Nezihe Meriç, Toplu Öyküleri I

“Yolumu yitirmişliğim bir tür sinir bozukluğu, yalnızlığın sonucu olabilir. Atina'da olsaydım, hatta bir yerde saklansaydım ya da direnişçilerle birlikte dağda bulunsaydım, aynı şekilde mi davranacaktım? Ya da bu tuhaf ev havası mı buna neden oluyor? Dünyayı yerle bir eden fırtınada kazaya uğrayan ve felaketin, birbirine yaklaştıracağı yerde uzaklaştırdığı insanlar. Herkes kendini kemiren hastalıktan daha beterini ötekinden kapmaktan korkuyor sanırsınız. Tek bir koridor, koridorun iki yanına sıralanmış odalar, tek kanatlı kapılar; açıldığında karşı komşu içeriyi olduğu gibi görebilir. Şimdi, havalar ısındığından kapılar çoğu kez açılıyor. Bununla birlikte hepsi kendi yalnızlığına sarılmış olarak yaşıyor.”
― Stratis Tsirkas, Η λέσχη

“Yine bir gün Aliye: 'Bu dünya piçlerle dolu' diyordu. 'Örneğin ben piçin âlâsıyım. Benim babam pis, adi, sarhoş herifin biri. Annem de eh, sıradan bir kadın. Birbirini düşünmeden, arzu etmeden, rastgele birleşmiş iki insan. Nikah ne demek? Ne idüğü belirsiz bir herif, yani imam; üç beş kişiden amin amin ve peydahlanan ben. Ama düşünün, birbirini arayıp bulan, isteyen iki ruh, iki vücut birleşirse... O zaman kağıtlar imzalar bir yana, doğan çocuk piç değildir. Kesinlikle! Sahici insan odur işte...”
― Nezihe Meriç, Toplu Öyküleri I

“Huzuru bulmak için bizimle burada kalmak istemez misin? Çok yer gezdiğini söylediler bana. Paris, İsviçre, İspanya... Neden koşup duruyorsun? Peşinden kovalayan biri mi var?”
― Stratis Tsirkas, Η λέσχη