Kevser Arslan

“Hücremin içinde aylarca, hatta yıllarca kalabilirim. Ne kadar gerekiyorsa, o kadar kalırım. Pascal şunu yazmamış mıydı: "Başımıza gelen bütün mutsuzluklar, oturduğumuz yerde oturmayı öğrenmemiş olmamızdan kaynaklanmıyor mu?" Bu yalnızlık "kesikbaş"lar gibi konuşanları korkutuyor. Yalnız kalır kalmaz içleri boşalıyor, artık yaşamıyormuş gibi.”
― Stratis Tsirkas, Η λέσχη

“Huzuru bulmak için bizimle burada kalmak istemez misin? Çok yer gezdiğini söylediler bana. Paris, İsviçre, İspanya... Neden koşup duruyorsun? Peşinden kovalayan biri mi var?”
― Stratis Tsirkas, Η λέσχη

“Yolumu yitirmişliğim bir tür sinir bozukluğu, yalnızlığın sonucu olabilir. Atina'da olsaydım, hatta bir yerde saklansaydım ya da direnişçilerle birlikte dağda bulunsaydım, aynı şekilde mi davranacaktım? Ya da bu tuhaf ev havası mı buna neden oluyor? Dünyayı yerle bir eden fırtınada kazaya uğrayan ve felaketin, birbirine yaklaştıracağı yerde uzaklaştırdığı insanlar. Herkes kendini kemiren hastalıktan daha beterini ötekinden kapmaktan korkuyor sanırsınız. Tek bir koridor, koridorun iki yanına sıralanmış odalar, tek kanatlı kapılar; açıldığında karşı komşu içeriyi olduğu gibi görebilir. Şimdi, havalar ısındığından kapılar çoğu kez açılıyor. Bununla birlikte hepsi kendi yalnızlığına sarılmış olarak yaşıyor.”
― Stratis Tsirkas, Η λέσχη

“Bizler gerçeklik hakkında asla doğru bilgi edinemedik. Gerçekliğin bir bölümünü biliyoruz, bir başka bölümünü çarpıtarak yorumluyoruz; birileri bunu biliyor ama bizim neyi ne kadar bildiğimizi bilmiyor. Ve yaşamımız böylece yarı gerçekler ve yarı anlaşmazlıklar arasında kayıp gidiyor; olup bitenler açıklık kazandığındaysa, bize verdiği acıları ya da mutlulukları kimi zaman çoktan arkamızda bırakmış oluyoruz. Çünkü o sırada kafamızda başka yalanlar, başka gerçekler oluyor: Kim olduğumuzu anlamak için, kendimize dört elle sarılmalı, dikkatle ilerlemeliyiz. Her şeyi yola sokmanın tek çaresi, hiçbir şey bilmeyen biriyle birlikte her şeyi alfabesinden başlayarak yeniden öğrenmek.”
― Stratis Tsirkas, Η λέσχη