Łukasz

“Człowiek głodny, człowiek, któremu jest zimno, który ucieka przed wojną albo nagle trafia do niewłaściwej dzielnicy, się nie nudzi. Jeśli stać cię na nudę, to znaczy, że jesteś bezpieczny.”
― Agnieszka Jucewicz, Czując. Rozmowy o uczuciach

“Powiedzmy, że się w pani zakochałem i już wiem to wszystko, o czym do tej pory powiedzieliśmy – co mogę zrobić? Mogę na przykład zbudować wokół nas pewien mit – uczynię panią kimś na kształt bóstwa czy pani mojego serca, której w ten sposób będę oddany. I to będzie taki fundament naszego związku, z którego w trudnych chwilach będę mógł czerpać. Dlaczego? Bo uważam, że jest pani wielką wartością. To słowo do tej pory się jeszcze nie pojawiło, a powinno było, bo jest pani dla mnie tak wartościowa, że chcę, żeby nic się pani złego nie stało, żeby nasze wspólne życie było jak najlepsze. Oczywiście w punkcie wyjścia muszę mieć to paliwo, tę namiętność, tę intymność, to zaangażowanie, ale muszę mieć również do tego pewną narrację, która nie będzie na dzień dobry eksponować okrutnej prawdy ewolucyjnej o tym, że jesteśmy tylko kawałkiem mięsa, że będziemy się starzeć, że będzie coraz gorzej, pochłoną nas choroby, na końcu zdechniemy, i że to wszystko nie ma sensu. Z tej perspektywy właściwie w nic nie opłaca się angażować.”
― Agnieszka Jucewicz, Czując. Rozmowy o uczuciach

“Mnie zawsze uderzało, że tak łatwo coś, co ludzie nazywają miłością, związkiem, przyjaźnią, wykoleja się w momencie zmiany warunków – ktoś dostaje atrakcyjniejszą pracę albo traci ją, ktoś zaczyna chorować, ktoś się potyka i wybija sobie jedynki. I koniec.”
― Agnieszka Jucewicz, Czując. Rozmowy o uczuciach

“Niedźwiedziom bardzo trudno nauczyć się życia, w którym muszą się troszczyć same o siebie. Czasem jest to niewykonalne. I dowiedziałem się, że każdy emerytowany tańczący niedźwiedź ma taki moment, kiedy wolność zaczyna go boleć. Co wtedy robi? Staje na tylnych łapach i zaczyna... tańczyć. Odtwarza to, czego pracownicy parku za wszelką ceną chcą go oduczyć. Odtwarza zachowania niewolnika. Woła tresera, żeby wrócił i znów wziął odpowiedzialność za jego życie. „Niech bije, niech źle traktuje, ale niech zabierze tę cholerną konieczność radzenia sobie z własnym życiem” – zdają się mówić niedźwiedzie. I znów pomyślałem, że to niby opowieść o niedźwiedziach. Ale też o nas.”
― Witold Szabłowski, Dancing Bears: True Stories of People Nostalgic for Life Under Tyranny