Łukasz

“Powiedzmy, że się w pani zakochałem i już wiem to wszystko, o czym do tej pory powiedzieliśmy – co mogę zrobić? Mogę na przykład zbudować wokół nas pewien mit – uczynię panią kimś na kształt bóstwa czy pani mojego serca, której w ten sposób będę oddany. I to będzie taki fundament naszego związku, z którego w trudnych chwilach będę mógł czerpać. Dlaczego? Bo uważam, że jest pani wielką wartością. To słowo do tej pory się jeszcze nie pojawiło, a powinno było, bo jest pani dla mnie tak wartościowa, że chcę, żeby nic się pani złego nie stało, żeby nasze wspólne życie było jak najlepsze. Oczywiście w punkcie wyjścia muszę mieć to paliwo, tę namiętność, tę intymność, to zaangażowanie, ale muszę mieć również do tego pewną narrację, która nie będzie na dzień dobry eksponować okrutnej prawdy ewolucyjnej o tym, że jesteśmy tylko kawałkiem mięsa, że będziemy się starzeć, że będzie coraz gorzej, pochłoną nas choroby, na końcu zdechniemy, i że to wszystko nie ma sensu. Z tej perspektywy właściwie w nic nie opłaca się angażować.”
― Agnieszka Jucewicz, Czując. Rozmowy o uczuciach

“W krainie pustki najszczęśliwiej miała się nędza. Bywało tak, że dzieci przychodziły na świat zbyt wątłe, by unieść ciężar życia, i nim zdążyły zaczerpnąć oddechu, zabierała je śmierć. Nigdzie nie umierało się tak łatwo jak tam.”
― Małgorzata Rejmer, Bukareszt. Kurz i krew

“Perspektywa kosmiczna przypomina nam, że w przestrzeni pozaziemskiej, gdzie nie ma powietrza, flaga nie załopocze – co wydaje się wskazówką, że być może wymachiwanie flagami i eksploracja kosmosu nie idą w parze.”
― Neil deGrasse Tyson, Astrophysics for People in a Hurry

“Ale mołdawski pasterz nie będzie ani walczył, ani uciekał. Skoro los zsyła na niego śmierć, postanawia mu się poddać. Tak, jest w nim żałość, jest tęsknota za światem, który opuści. Ale czym jest śmierć? Połączeniem z jodłą, leszczyną i wzgórzami, przykryciem kożuchem ziemi, zaślubinami na wieczność z przyrodą pod łuczywem gwiazd. Pasterz chce tylko, by pochowano go niedaleko owiec, a na jego grobie zostawiono fujarkę, która będzie mu grać, gdy powieje wiatr.”
― Małgorzata Rejmer, Bukareszt. Kurz i krew