Łukasz

“Zdarza się, że ktoś co rusz wykrzykuje partnerowi: „Bo ty się boisz bliskości!”, ale jak się zajrzy w ten związek głębiej, to się okazuje, że ten drugi wcale się bliskości nie boi, tylko broni się przed byciem pochłoniętym. Nie ma wcale ochoty wszystkim się dzielić, wszystkiego opowiadać ani każdej minuty spędzać razem.”
― Agnieszka Jucewicz, Czując. Rozmowy o uczuciach

“Jakby pani zobaczyła, jak wygląda sformułowany przez pewną amerykańską psychiatrę przepis na bezpieczne odstawienie benzodiazepin (grupa leków o działaniu przeciwlękowym, uspokajającym), toby się pani złapała za głowę. To wygląda gorzej niż wychodzenie z heroiny, a w tej chwili takie leki bierze masa ludzi. Smutek nie jest czymś, co można wydestylować i wyjąć z siebie. To integralna część człowieka. Jak się odetniesz od smutku, to się odetniesz od wszystkiego. Można na smutek wypić pół litra wódki, on na chwilę zniknie, ale razem z nim dostęp do innych emocji.”
― Agnieszka Jucewicz, Czując. Rozmowy o uczuciach

“Ptak Bodswortha to istota taka jak my – ma swoje życie wewnętrzne, odczuwa smutek i radość. Szuka szczęścia. Łatwo posądzić autora o antropomorfizację, a to zarzut, który często przesuwa mądre, wartościowe książki na półkę z literaturą dziecięcą. Z czytankami o mądrych sowach i zarozumiałych wronach. Człowiek broni się przed myślą, że zwierzęta czują. I że te uczucia są w jakiś sposób podobne do jego własnych. To, co sprawia, że książka Bodswortha jest tak poruszająca, to właśnie próba spojrzenia na świat oczami ptaka. Kierowanego instynktem, ale ulegającego uczuciom. Nie jest to spojrzenie naiwne, choć bardzo odległe od tego, którym zwykliśmy patrzeć na zwierzęta.”
― Stanisław Łubieński, Dwanaście srok za ogon

“Kosmos jest prawie pusty. Nie ma właściwie żadnych szans, by któraś z sond Voyager kiedykolwiek napotkała inny układ słoneczny - nawet gdyby każda z gwiazd na niebie miała planety. Zarówno instrukcje na pojemnikach płyt napisane w czymś, co uznaliśmy za powszechnie zrozumiałe naukowe piktogramy, jak i same płyty mogą zostać odczytane jedynie wtedy, gdy kiedyś ktoś w odległej przyszłości, przedstawiciele obcej cywilizacji natkną się na Voyagera w głębinach przestrzeni międzygwiezdnej. Ponieważ obie sondy będą krążyć wokół środka Drogi Mlecznej w zasadzie wiecznie, pozostaje mnóstwo czasu na odkrycie tych płyt - jeśli tylko jest ktoś, kto mógłby je znaleźć.
(...)
Jeśli istoty rozumne będą bardziej zaawansowane w rozwoju naukowym i technicznym od nas - gdyby tak nie było, nie odnalazłyby małej, niemej sondy w międzygalaktycznych przestworzach - to może bez trudu odczytają zapis na płytach. Może zrozumieją nietrwały charakter naszego społeczeństwa, ów rozziew między możliwościami naszej techniki a naszą mądrością. Może będą się zastanawiać, czy od czasu wystrzelenia Voyagera zdążyliśmy unicestwić siebie, czy też wznieśliśmy się na wyższy etap rozwoju?
Może też zdarzyć się tak, że płyty te nie zostaną nigdy przez nikogo odczytane. Może w ciągu pięciu miliardów lat nikt się na nie nie natknie. Pięć miliardów lat to bardzo długi okres. W ciągu pięciu miliardów lat ludzkość bądź wyginie, bądź przekształci się w inne istoty; nie przetrwają żadne z naszych sztucznych wytworów na ziemi, kontynenty ulegną zniszczeniu lub zmienią się nie do poznania, a Słońce, postępując w swej ewolucji, spali Ziemię na popiół lub przemieni w obłok atomów.
Z dala od domu, nietknięte przez te odległe katastrofy, Voyagery będą kontynuowały swą podróż, niosąc wspomnienie nieistniejącego już świata.”
― Carl Sagan, Błękitna kropka. Człowiek i jego przyszłość w kosmosie