Jenny

“Όμοια ανηφορικοί κι αντρίκιοι κι οι δυο δρόμοι, και μπορούν να φέρουν κι οι δυο στην κορυφή. Να ενεργείς σα να μην υπήρχε θάνατος και να ενεργείς έχοντας στο νου σου κάθε στιγμή το θάνατο, είναι, ίσως, ένα' μα τότε, όταν με ρώτησε ο Ζορμπάς, δεν το'ξερα.”
― Νίκος Καζαντζάκης, Zorba the Greek

“THE FORTRESS

Under the pink quilted covers
I hold the pulse that counts your blood.
I think the woods outdoors
are half asleep,
left over from summer
like a stack of books after a flood,
left over like those promises I never keep.
On the right, the scrub pine tree
waits like a fruit store
holding up bunches of tufted broccoli.

We watch the wind from our square bed.
I press down my index finger --
half in jest, half in dread --
on the brown mole
under your left eye, inherited
from my right cheek: a spot of danger
where a bewitched worm ate its way through our soul
in search of beauty. My child, since July
the leaves have been fed
secretly from a pool of beet-red dye.

And sometimes they are battle green
with trunks as wet as hunters' boots,
smacked hard by the wind, clean
as oilskins. No,
the wind's not off the ocean.
Yes, it cried in your room like a wolf
and your pony tail hurt you. That was a long time ago.
The wind rolled the tide like a dying
woman. She wouldn't sleep,
she rolled there all night, grunting and sighing.

Darling, life is not in my hands;
life with its terrible changes
will take you, bombs or glands,
your own child at
your breast, your own house on your own land.
Outside the bittersweet turns orange.
Before she died, my mother and I picked those fat
branches, finding orange nipples
on the gray wire strands.
We weeded the forest, curing trees like cripples.

Your feet thump-thump against my back
and you whisper to yourself. Child,
what are you wishing? What pact
are you making?
What mouse runs between your eyes? What ark
can I fill for you when the world goes wild?
The woods are underwater, their weeds are shaking
in the tide; birches like zebra fish
flash by in a pack.
Child, I cannot promise that you will get your wish.

I cannot promise very much.
I give you the images I know.
Lie still with me and watch.
A pheasant moves
by like a seal, pulled through the mulch
by his thick white collar. He's on show
like a clown. He drags a beige feather that he removed,
one time, from an old lady's hat.
We laugh and we touch.
I promise you love. Time will not take away that.”
― Anne Sexton, Selected Poems

“Ήμουν ευτυχής, και τό'ξερα. Όσο ζούμε μιαν ευτυχία, δύσκολα τη νιώθουμε' μονάχα όταν περάσει και κοιτάξουμε πίσω μας, καταλαβαίνουμε ξαφνικά -και κάποτε με κατάπληξη- πόσο σταθήκαμε ευτυχισμένοι.”
― Νίκος Καζαντζάκης, Zorba the Greek

“Τ' αντικείμενα έχουν στερεότητα, ο άνθρωπος το ίδιο, παντού υπάρχει όγκος, βάρος, ιδιότητες, η καθημερινή πείρα μας λέει πως έτσι ν' απλώσουμε το χέρι κάτι θα συναντήσουμε, κάποιο έρεισμα θα βρούμε, η καθημερινή χρήση μας κάνει να το πιστεύουμε. Ο κόσμος είναι υλικός, πείθει. Και ξάφνου να! Μέσα στον ίδιο τον χώρο, εμείς οι ίδιοι βρισκόμαστε μια μέρα εξόριστοι. Κάτι γλίστρησε, λάκισε, σε μια δύναμη μες' από τα πράγματα, ένα άρωμα που δεν το νιώθεις μέσα στο παρόν, αλλά μόνο σα θύμηση, όταν έχει πετάξει. Και βλέπεις τότε πως το μύρο τούτο της στιγμής ήταν η μοναδική γεύση των πραγμάτων, η άπιαστη κι αληθινή τους υπόσταση. Ότι απομένει γύρω είναι χαλάσματα, σχήματα δίχως νόημα, συλλαβές χωρίς ήχο. Έτσι καθώς τα ροκανισμένα μάρμαρα του χαμένου κόσμου εδώ γύρω στο συνοικιακό καφενεδάκι, έρημα, άναυδα μέσα στο βράδυ και στην βροχή.

( Απόσπασμα από τον Προσανατολισμό στον αιώνα )”
― Άγγελος Τερζάκης